Biraz daha insaniyet kazanıyoruz diyebiliyoruz. Kitap okurken başkalarının duygularını paylaşabiliyoruz.Bizleri bitmek tükenmek bilmeyen bir telaşla başarıya koşturacak şekilde tasarlanmış bu dünyada, koşmayı bırakıp etrafımızdaki insanlara bakma olanağı elde ediyoruz.
Benim yapabileceğim ufacık iyilik, birine “Ben senin yanındayım” demek olamaz mı? Yetersiz ve güçsüz olduğumuz için sıradan olsak da, nazik bir yürekle hareket edebilmemiz yönünden kısacık bir anlığına olsa da, bizler de büyük birer insan olamaz mıyız?