Beyza
@lenase
Bir kutu kitap aboneliğimi sonlandırmama vesile olan kitap. Kendi tercihlerimle kitap seçip okumaya devam etmem gerektiğine emin oldum sayesinde^^
Ne okuduğumu anlamadım, bazı bazı sezdiğim oldu o kadar. Cümlenin sonuna geldiğinde başını unutuyorsunuz, ama zaten ne başı anlaşılıyor ne sonu. Bu kadar kısa olmasaydı okumayı yarım bırakırdım.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Kitabı beğenemedim… bir film olsa ki varmış, evet izlenir ama kitap olarak hiçbir değeri yok, film senaryosu gibiydi, fakat senaryoda bile parantez içinde karakterlerin hal ve haraketlerinden bahsedilir sanıyorum, kitapta sadece diyaloglar var, karakterleri betimleyen, sizi o anın içine sokacak, durumu daha iyi anlamanızı sağlayacak bir anlatımı yok. Karakterlerin sadece ne dediğini okuyorsunuz, bir yüz ifadesi, jest mimikten bahsedilmiyor hiç. Çok yüzeysel çok basitti. Duygu düşünce uyandırabilen bir anlatımı asla yok. Okumaya yeni başlayanlar dışındaki hiç kimseye önermem
Çok okunan ve çok övülen bir kitap, her gördüğümde ben de bir okusam diye düşünüyordum ve nihayet okuyabildim. Beklentim çok daha farklıydı. Yine çok beğenilen bir kitabı beğenemedim:(
Kitabı okurken aynı zamanda kafamda sürekli yorumladım, bu yüzden her düşündüğüm şeyi de buraya not alamıyorum maalesef.. sevdiğim iki üç şey dışında kitap genel olarak beni tatmin etmedi.
Okuyan olursa spoiler
Öncelikle Martin Eden karakterini sevemedim. Yeni yeni okuma alışkanlığı kazanan ve dünyanın bazı gerçeklerinin yeni farkına varmaya başlayan genç yaşta biri. Tutkulu olduğu kadar kibirli bi tarafı da vardı. Kitap yarı otobiyografikmiş, ve bu çok hissediliyor, kurgudan ziyade otobiyografi okuyorum ama ilahi bakış açısından yazılan bi otobiyografi..yani kendini Martin karakteri üzerinden övüyor, takdir ediyor vs. Yazarın anlatımı tabii kendisini anlattığı için çok yanlı. Evet sınıf kini haklı olarak var. Üst sınıfın, bulundukları mevkilerin içini dolduracak bilgiden ve zekadan yoksun olmaları ve bunun ancak o sınıfın içinde bulunmayla anlaşılması gibi konuların işlenmesi güzel. Martin’in yavaş yavaş o üst sınıf insanlarının sandığı kadar değerli olmadıklarını, içlerinin bomboş olduğunu farketmesi de güzeldi. Ama bu herkes çok aptal, Martin’in zekası hepsini solluyordu; Martin,Ruth’un ömrü boyunca erişemeyeceği kadar bilgiyle donanmıştı, Ruth asla Martin kadar donanımlı değildi, Martin yaratıcıydı zekiydi, Ruth sadece sürü zihniyetiyle hareket eden bir kuklaydı gibi tabirler beni çok sıktı. Martin’i överken yazar aslında sürekli kendisini övüyor gibiydi. Ruth karakteri de muazzam zekada bir karakter olmayabilir ama edebiyat okuyan bir kız var burada:D ve Martin kendi imkanlarıyla okuyan yazmaya çalışan biri. Kim neye dayanarak Martin’in Ruth’dan çok daha donanımlı olduğunu
Bu kitap… söylenecek o kadar çok şeyi var ki, en kısa haliyle; kadın düşmanlığını karısına yazdığı mektuplar aracılığıyla özene bezene kusan bir adamı okumaya zorluyor
Mektubu yazan adam, egosunu tatmin etmek ve kendini güçlü hissetmek için özgüvensiz bir kadınla evlenmiş, kadın da çalıştıkça, ekonomik ve sosyal hayatta var oluyor ve sonra adamı terk ediyor/ terk edecek aşamaya getiriliyor. Ve adam bunu hazmedemiyor. Yalnız, kadının adamı terk etmesinin sebebi; özgüvene kavuşması değil, sözüm ona karısının iyiliği için çok şey yaptığını iddia eden ama bu iyiliklerinin altında karısını kontrol etmeye çalışan, onun zayıflığından beslenen, kadının yaptığı her işi eleştiren, karısını her konuda küçümseyen bir adamdan ayrılacak güce kavuşması. Karısını öyle insandan saymıyor ki, düşüncelerini bile kendisinin değil de bir başkasının ezberlenmiş lafları olduğunu söylüyor. Ve bu onca söylediği şeye kıyasla devede kulak kalır… alıntılar ekleyecektim fakat buraya tüm kitabı yazacağımı fark etmemle vazgeçtim.
Kitapta her sayfa paragraflarca konuşulacak/ konuşulması gereken şeyler. Çünkü kadın düşmanlığı öyle ince söylemlerle eylemlerle yapılıyor ki, bunu dile getirdiğiniz zaman duyar kasan, fazla hassas, gereksiz öfkelenen biri oluyorsunuz.. Fakat bu kitap kadın düşmanlığını öyle güzel yansıtmış ki, belki birçok kadının bile kültürel normlardan dolayı kabullenmiş olduğu şeylerin aslında kadını yok saymaya yönelik olduğunu gösteriyor.
Mektubu yazan adam gibi olan hiçbir erkekle ve bu erkeklere hak veren kadınlarla bu konuları açıklığa kavuşturamazsınız, çünkü kadınlara duydukları nefreti kendi içlerinde öyle mantıklı(!) gerekçelerle kökleştirmişlerdir ki ne dersek diyelim haksız çıkarırlar. Çocukluktan başlayan anneye duyulan güvensizlik ve sevgisizlikle baş edemezsiniz. Kendi
Öykülerin hepsi mini dizi tadında. Kitaplara hevesle başladığım ama sonlara doğru sadece bitirmeye odaklandığım çok olur, bu kitapta hiç öyle olmadı. Tekrar tekrar okusam dahi sıkılmayacağım türden öykülerdi.
Favori öykümü seçemedim, hepsini okuması çok keyifliydi. Ama *Kalanlar* öyküsünde, geride kalan olmanın verdiği hüznü, yarattığı boşluk hissi çok güzel anlatılmıştı. Üniversite mezuniyetinden sonra arkadaşlarımı tek tek şehirden uğurladığım günleri hatırladım)(:
Bu ay, kendimce sadece kadın yazarları okuma ayı yapmıştım ve Melisa Kesmez favori yazarlarımdan biri oldu.
