“Hayatı sevme istenci” ve “hayata tahammül edebilme direnci” arasındaki ince çizgi, tüm insanları sevme zorunluluğuna katlanmadan “bazı insanları gerçekten sevebilmek için kalbini koruyabilmek” ten geçiyor.
Biri beni hor mu görecek? Varsın görsün. Ben hor görülecek herhangi bir eylemim ve sözümün bulunmaması için çaba gösteririm. Ya benden nefret ederse? Varsın etsin. Ben herkese nazik ve dostane davranacağım; benden nefret edene bile açıkça görünen bir hatasını göstermeye hazır olacağım; ama bunu sitemle ya da sebatkarlığımla gösteriş yaparak değil, tıpkı ünlü Phokion gibi samimi ve kibar bir şekilde yapacağım.