N.
@lesli
737 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
"Hikayeni anlat"Edebiyat
"Sadece hikayeni anlat."
Sonunda gözyaşlarımı tutamadığım kanlı bir trajedi Son Ada. Başladığı gibi bitmeyen, olanlara inanamadığım, birçok şey öğrendiğim; hayata karşı, düzene karşı temeli atılmış eleştirilerime asma katlar çıkaran bir hikaye.
Hani bazı kitaplar vardır, alıştığın hayata farklı bakmanı sağlar. İşte bu kitap tam da öyle. Biraz siyaset, biraz insan, biraz doğa, biraz da körlük, çok fazla da sürü psikolojisi..
• Bize yabancı gelecek kadar masalsı bir adada yaşayan bir grup insan. O masalsılık buradaki insanin davranışlarına da yansımış ve adayı halk tarafından vazgeçilmesi imkânsız kılıyor. Her güzel şeyin sonu olduğu gibi, her kötü sonun da bir nedeni olduğu gibi burada da bir nedenden bahsediyoruz.
“Tüm muhteşem hikâyeler iki şekilde başlar: ya bir insan bir yolculuğa çıkar, ya da şehre bir yabancı gelir.” der ya Tolstoy, Son Ada'nın hikayesi de masal kitabının içine başkan köpekbalığının girmesiyle durgun ve neşeli ada hayatını büyükşehir çöplüğüne dönüştürüyor.
• Heyecanı, merakı sürekli sağlayan; gayet kolay okunan, akıcı, fazlaca düşündüren bir kitap..
Reklam
"BİTTİ Mİ HİKAYEMİZ"Edebiyat
Birinin günlüğünü okumak mı? Ne yazmış olabilir ki?
Günlük okumak, günlük yazmakla ilgili olumsuz düşüncelerimi silen, daha çok yazsa, her gününü yazsa okurum dediğim biri. Günlük, taslak, her neyse ama düşündüğünüzden çok başka.
Altıncı kitabı az önce bitirmekle 
Oğuz Atay macerama son vermiş bulunuyorum. Oğuz Atay okurken onun gibi yaşamayan, hissetmeyen yoktur diye düşünüyorum. Aklınız karışır, düşüncelerinizin düzergahı bozulur, yollarınız birbiriyle çelişir, istekleriniz arzularınız yön değiştirir, başladığınız yeri unutursunuz...
Oyunlarla Yaşayanlar 'ı çok sevmiş biri olarak onun hazırlanış sürecini, akla düşüş yolculuğunu ve hikayenin taslağını okuyabilmek benim için harikaydı.
Kendi el yazısını kitabın içerisinde görmek de Oğuz Atay okumuş, onunla en az bir defa aynı düşüncelere sahip olduğunu düşünmüş, bir yerde kendiyle bağdaştırmış, yazılanlara ortak olmuş biri için çok özel bir detay.
Ayrıca 
Tehlikeli Oyunlar 'la ilgili halihazırda karakter analizlerine de yazar sayesinde ulaştım. Bu bilgiler ışığında, tekrar okumak güzel olacak, bu defa daha farkında olarak.
Oğuz atay, yazdıklarından daha fazlasını okumak istediğim.
Kanımca tüm kitapları bittikten sonra okunmalı. Hem anladıklarınızla anlatmak istediklerinin karşılaştırmasını kendinizce yapmış olursunuz..
"Ya gerçekten yaşamam gerektiği gibi yaşamadıysam, bilinçli seçtiğim yaşamım yanlışsa?.."
Bu sözler ölümün kıyısında çırpınan İvan İlyiç'e ait. Hayatında birçok başarıya ulaşmış, mantıklı bir evlilik yapmış ve böylece her şeyin rayına girdiğini ve ömrünün sonuna kadar mutlu ve hür yaşayacağını düşünen baş karakterimiz; hırsı, anlayışsızlığı, kibri ve eser miktarda bencilliğiyle kaderin onun için çizeceği yoldan habersiz bir yaşam sürer. O da herkes gibi ya da birçoğu gibi bir şeylere sahip oldukça daha fazlasını istemeye, olanla yetinememe hastalığını tüm vücudunda kanser gibi büyütmeye başlar. Sonrası ise ilk cümleden anlaşıldığı gibi: Sorgulama, pişmanlık, hata yapmış olma ihtimali vs...
"Geri geri giden trende insanın ileri gittiğini sanması, neden sonra asıl yönün farkına varması gibiydi durumu."
Aynen böyle, geçirdiği hayatın yalanlığının farkına varışı, ama tabii haliyle biraz geç kalışı anlatılıyor kitapta. Kısa, hızlıca okunabilecek bir kitap.
Şu telaşlı günlerde minik bir öğle uykusu gibiydi...
O kadar iyi geldi ki anlatamam, küçük büyük demeden herkesin okuyabileceği, minik bir dinlenme molası gibi.
Küçükken hiç masal kitabı okumamış biri olarak neler kaybetmiş olduğumun yıllardır farkındayım ama masallar aslında biraz da büyükler için. Küçükken zaten çoğu şey masal gibi...
Padişah kızı dünyada sahip olunabilecek her türlü maddesel varlığa sahip, bunun getirisi de sonsuz kibir (ama bu, hayatta daha yeni oluşundan ve kendi hislerine de yabancı kalışından biraz).
Sevginin iyileştirici gücü mü demiştik, evet sevgi iyileştirir; eksikliğinin mâl olduğu şeylerse paragraflarca anlatılsa eksik bir şeyler hep kalır.
Kanatlanıp uçan iki beyaz güvercin, hep beyaz kalsın... :)
Reklam