Sonuçta alışmıştım , yalnızlığa , sevgisizliğe , yalnızca kendim için var olmaya , en insani tepkilerimin anarşistlikle suçlanmasına alışmıştım. Giderek , karşımdakilerin kafasındaki imgeye daha çok benzemeye başlamıştım . Her geçen gün daha vurdumduymaz davranıyor , daha çok başkaldırıyorum, hiçbir otoriteyi önemsememeyi öğreniyordum .
“Hayatın bizlere verip verebileceği tek ödül,tek armağan, sevgi dolu bir insandır ve biz böyle bir insanı, ilk fırsatta katlederiz. Sonra da, ömür boyu, bu asla bağışlanmayan günahın lanetini sırtımızda taşırız.’‘