Modern sahnede herkes gözdür, herkes görür,herkes görülür;ama aynı zamanda herkes birbirine karşı kayıtsızdir.Her an görüyor olma hiç gormemeyi,her an görülebilir olma hiç gorulmemeyi beraberinde getirir.
Kendimizi eksiksiz hissetmeniz için başkasının bizi görmesi gerekir;ama diğer yandan, etrafımızi saran gözler imparatorluğu bize her an gözaltında olduğumuzu söyler.İste insanın bakışa aynı anda hem muhtaç hem de maruz kalıyor olması,hepimizin kendini şu ya da bu ölçüde içinde bulunduğu bu çatışma mağdurun yazgısında tam anlamıyla bir yaraya dönüşmüştür.