Levent Mollamustafaoğlu
@leventmolla
Endüstri Mühendisliği-Matematik okudu. Boğaziçi ve Harvard’da öğretim üyeliği yaptı. Mülksüzler, Korkunun Bütün Sesleri, Çarpık Dünya ve Yaşlı Kurtlar’ın çevirmeni. Yeni çeviriler ve tarihi romanlar üzerinde çalışıyor.
J.K. Rowling’in, son derece başarılı genç yetişkin fantastik serisi Harry Potter’dan sonra ana akım edebiyata ilk adımı, milyonlarca hayranı ve onların aileleri tarafından büyük bir ilgiyle beklenmişti. İlginç olan, Rowling’in en ufak bir fantastik öğe ya da aşırı olay belirtisi içermeyen bir konuyu ele almayı tercih etmesiydi.
The Casual Vacancy (Boş Koltuk), kurgusal bir küçük kasaba olan Pagford’da yerel bir meclis üyesinin zamansız ölümü sonrası yaşanan olayları anlatıyor. Rowling, kasaba halkının, meclis üyesinin yerine geçmek için yaptıkları ince hesapları ve manevraları ustalıkla tasvir ediyor; üstelik tüm bunları, yalnızca iyi niyetle hareket ettiklerini ve toplumun saygın üyeleri olduklarını iddia ederek yapıyorlar. Zenginler ve yoksullar birbirine yakın gibi görünse de, bu görüntü hızla büyük bir yanılsama olduğu gerçeğiyle çürütülüyor; çünkü bu izlenim, insanların zihninde kökleşmiş derin toplumsal ayrımlar ve on yılların önyargılarıyla şekillenen modern bir toplumun yüreğine işlemiş olan bölünmelerin oldukça uzağında kalıyor.
Harry Potter ve Hogwarts’ın çocuk büyücüleriyle karşılaştırıldığında, bu oldukça ilginç bir geçiş. Rowling, karakterler geliştirme ve önemsiz gibi görünen olayları izleyerek hikayenin doruk noktalarına ulaşmasını sağlama konusunda yetkin olduğunu kanıtlıyor. Belki bir başyapıt değil, ancak modern toplumun ve onun kusurlarının dikkatlice gözlemlendiği bir eser.
Bu kitap tam bir hayal kırıklığı. Kapaktaki tanıtım yazısı, gizli Mason cemiyetlerini, ABD hükümeti içindeki Masonların varlığını ve benzeri şeyleri içeren, Dan Brown tarzı bir hikâye öneriyor gibi görünüyor.
Ancak kitap, karmaşık ve zor takip edilen bir gerçeği ele alıyor ve tanıtım yazısında belirtilen konular düzgün bir şekilde işlenmiyor bile. Kitabı bitirmekte çok zorlandım ve büyük bir kısmında gerçekten çok sıkıldım.
I remember listening to this on the radio when I was a young kid. I remember being very much moved by the story.
When I read it nearly fifty years later, I found the story quite simplistic, as compared to some of Alexander Dumas' (father) better novels, like The Count of Monte Cristo”. Cornelius van Baerle is an enthusiast of tulips and he is raising lots of different types of tulips in his garden. However, he is also the godson of the prominent Dutch politician Cornelius de Witt, who is torn to pieces by a mob along with his brother Johann de Witt as the novel unfolds. The Orangists who would like to end the Dutch Republic and bring King Willem to the throne have marked the two brothers as traitors, using their correspondence to the French King as evidence. The correspondence has been given to the custody of van Baerle, who keeps it not knowing the potential danger it has. His neighbour is spying on him and is envious of the tulips he's producing, being exceptionally afraid that van Baerle would be able to raise a Black Tulip which has a prize tag of 100,000 guilders. The envious neighbour alerts the authorities and van Baerle is arrested and put to jail. He has a love affair with the jail keeper's daughter Rosa, who in turn helps him secure the black tulip and protect it from the forays the neighbour secretly performs.
The writing is fine but as I said earlier, the plot is somewhat simplistic.
S.S. van Dine, Willard Huntington Wright’in takma adıdır. Bu, Philo Vance kitaplarının ilkidir. Philo Vance, suç edebiyatındaki en sinir bozucu kahraman olabilir. Temelde tüm kurgusal dedektiflerin yöntemlerini çürütmeye çalışıyor ama mantıklı bir alternatif sunamıyor. Gerçekten çok sıkıldım…
State of Fear oldukça tartışmalı bir kitap oldu, çünkü radikal çevrecilerin çevreci amaçlara desteği sürdürmek için yapay felaketler yaratma çabalarını anlatıyor. İlk başta George Bush’un (fikrini değiştirip Küresel Isınma’nın dikkate alınması gereken bir şey olduğuna karar vermeden önceki) manifestosunu andırıyor, ancak daha sonra her iki tarafı da daha dengeli bir şekilde ele almaya devam ediyor.
