Açmaya çalıştığı hiçbir konu konuşmamızı renklendirmiyor, tıkandığımız yeri açmıyor. Sessizlik bu durumu fark etmemizi sağlayacak diye ikimizde sürekli konuşuyorduk. En ilgisiz konulardan bile art arda söz açıyorduk. Sırf susmamak için; susarsak o sessizliğin göstereceği şeyi görmemek için.
Biliyorduk; soluğumuz tükenip gözlerimiz birbirine değdiğinde korktuğumuz şeye yakalanacaktık: konuşamadıklarımıza.
Yaşam . . . O hepimize borçlu olan hergele, öder inşallah
bir gün hesabını . . Yaşarız ertelediklerimizi, ''gençliğimizin
son günü" çalınmadan elimizden . ..