Ülfiye Meşe
@lfiye_me
Yazarın Yılanların öcü gibi dev eserinin serisini bitirdikten sonra eskisi gibi olamadığım için okudum bu kitabı. Artık köylerinin köşesinde kalmış Ahmetler bulmak istiyordum. Bu kitapta anlatılan köye geçmişte gitmiş olmam, okuduğum dönemde ise yakın tarihte gitmiş olmam gözlerim sinüzit etkisiyle oynayamazken Dürü'ye ağlamam boş değildi elbet. Sorguladım. Dürü olmaya birkaç kilometre uzaktaydım. Öyleyse Dürülerin sesi olmak için elime "tırpanımı" alacak ve dimdik duracaktım.
Belki Ahmet'te kendimi bulduğum için beğendiğim bir kitaptır. Annem tüm komünistlerin isminin Ahmet olacağına inanıyor bu bir hayli güç sanki. Ancak Ahmet'in masumluğu ve o kasabada yaşadıkları ülkenin özetini okumuşum gibi hissettirmedi değil. Üç kitabı da bitirdikten sonra bir süre boşluğa düştüm. Çünkü taşradaki Ahmet neden mutlu olamadı? Taşralı olanlar hep kandırılıyor mu? Bu yüzden hepimiz yılkı olmaya mahkum muyuz? Bilemiyorum. Fakat Ahmet gördüğüm (!) en güzel neftilerden olsa gerek...
İlk kitaptan sonra az bir zaman geçti olarak anlatılsa da olaylar paralel evrende gerçekleşmemişcesine daha hızlıdır. Bu açıkçası benim anlamlandiramadigim bir durum oldu. Ancak köylüleri bana bir kez daha anlatan ve ırazca'nın dirligini ararkenki çaresizliği bir gözyaşı soguklugundadır. Son bölümdeki Hatçe'nin ağlaması sanki bir yakınım için dökülen gözyaşları kadar kıymetlidir.
