Yazıklar olsun, seni sevmesini bilmeyenlere; ey, gamlı ülke!.. Seni sevip, senin sessiz dramın içinde gömülüp gitmekten korku çekenlere!.. Taşın, toprağın ne bitmez bir sabır ve mukavemet hazinesidir! İnsan, senin göğsünde ya destani kahramanlığa erer ya da en ilahi mizaçlı velilerin feragat ve mahiyet derecesine varır.
Şimdi, şu söğüt dalının altından haykırsam Yunus Emre bana ses verecektir:
"Derviş gönlü taş gerek"
"Gözü dolu yaş gerek"
"Koyundan yavaş gerek"