Ruhun körlügü, duygu körlüğü ve uyarılma eksikliğiyle birleştiğinde tastamam olur ve bu durum da her türden ve her büyüklükteki acılara ve kederlere karşı daha az duvarlı kılar. Fakat diğer taraftan çok sayıdaki surata damgasını vuran, dis dünyadaki bütün, en küçük süreçlere bile dikkat etmesiyle kendini ele veren içsel boşluk işte bu ruhsal körlükten çıkar; bu boşluk can sıkıntısının asıl kaynağıdır ve ruhu ve duyguları herhangi bir şey aracılığıyla harekete geçirmek için devamlı dışsal bir uyarıma özlem duyar.