Sağlığımı soruyorsunuz, daha iyiyim. Ancak, her türlü umuttan yoksun ve yalnızlığa, daha doğrusu beni hiçbir zaman sevmemiş ve sevmeyecek olan insanların arasında yaşamaya mahkumken, nasıl mutlu ve iyi olabilirim ?"
Alışılmış yalnızlık bazen evi gibi gelir insana, ama içine yine de hiçbir şey tam yerleşmez.
Kalbin ortasında açık bir oda durur; rüzgâr girer, hatıra çıkar, boşluk hep geri döner.
Belki de mesele doldurmak değil, o sessizliği taşımayı öğrenmektir.