libraryoffairy
@libraryoffairy
Şu anda okuduğu kitap
Terapistim beni paniğe sürükleyen anılarla baş etmenin en iyi yolunun bunları bir korku filminden sahnelermiş gibi düşünmek olduğunu öğretmişti. İnsanı yerinden sıçratan şeylerin dehşet verici olmasının sebebi insanı gafil avlamaları, seni neyin beklediğini bilmemen. Ama tekrar tekrar izledin mi, içine şeytan girmiş rahibenin köşeden ne zaman çıkacağını bildin mi, üstündeki gücünü kaybeder.
"Anne Cadı gerçekten benim orijinal eserim," diyorum. "Evet, ilk paragrafı aldım -nasıl oldu bilmiyorum, sanırım birbirimize pasajlar gönderiyorduk, defterime girmiş bir şekilde, üstünden o kadar uzun zaman geçti ki unutmuşum... ama hikayenin gerisi..."
"Biliyorum," diyor Bayan Liu, şimdi sesinde bir sertlik var. "Hiç şüphem yok, June. Athena asla öyle bir şey yazmazdı."
Ne demek istediğini sormama kalmadan telefonu kapatıyor.
"Daha iyisini yazmam gerek. Sonra daha iyisini. Yoksa satışlar düşer, insanlar kitaplarımı okumayı bırakır ve herkes beni unutup gider." Bunu yüksek sesle söyleyince ağlayasım geliyor. Tanınmama, unutulma fikrinin beni ne kadar dehşete düşündüğünün ayırdında değilmişim. Burnumu çekiyorum. "Sonra ölünce dünyada hiçbir iz bırakmamış olurum. Sanki hiç var olmamışım gibi."
"Seni tanıdığım ilk günden beri seviyorum, Jo. Bana o kadar iyi geliyorsun ki başka türlü hissetmem mümkün değil. Duygularımı sana göstermeye çalıştım ama bana izin vermedin; şimdi beni dinleyip bir cevap vermelisin çünkü ben artık böyle devam edemem."
