Şimdi tutsağım. Bedenim bir zindanda demirlere bağlı;zihnim korkunç, kanlı, karşı konulmaz bir düşüncenin esiri! Tek düşüncem, tek inancım, tek gerçekliğim var:Ölüm cezası!
Janos Boka gözlerini sıraya dikmiş düşünüyordu. Basit çocuk ruhunda derinden derine bir şeyler değişiyordu: Hayata dair, hani içinde hepimizin bazen kederli, bazen neşeli köleler olduğumuz hayata dair, bazı gerçekleri kavramaya başladığını hissediyordu.
Zavallı Nemecsek, madem Macun Derneğinin kendisini affettiğini bildirmek için eve gelen çocukları görmek kısmet olmamıştı, hiç olmazsa, uğruna öldüğü vatanının elinden alındığını da görmeden kapatmıştı gözlerini.