bir ruh ancak bir benzerini bulduğu zaman ve bize,bizim aklımıza,hesaplarımıza danışmaya lüzum bile görmeden,meydana çıkıyordu...biz ancak o zaman sahiden yaşamaya,-ruhumuzla yaşamaya- başlıyorduk.o zaman bütün tereddütler,hicaplar bir tarafa bırakılıyor,ruhlar birbirleriyle kucaklaşmak için,her şeyi çiğneyerek,birbirine koşuyordu.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
bana sadece yorgunluk veren uzuvlarımın değil,ruhumun da yaşamaya başladığını,içimde haberim olmadan bekleşen üstü örtülü derin tarafların da birbenbire meydana çıkarak bana fevkalade cazip,kıymetli manzaralar arz ettiklerini görüyordum.Maria Puder bana bir ruhum bulunduğunu öğretmişti ve ben de onun,şimdiye kadar rastladığım insanlar arasında ilk defa olarak,bir ruhu bulunduğunu tespit ediyordum.muhakkak ki bütün insanların birer ruhu vardı,ama birçoğu bunun farkında değildi ve gene farkında olmadan geldikleri yere gideceklerdi.
bu yaşıma kadar mevcudiyetinden bile haberim olmayan bir insanın vücudu birdenbire benim için nasıl bir ihtiyaç olabilirdi?fakat bu hep böyle değil midir?birçok şeylere ihtyiacımızı ancak onları görüp tanıdıktan sonra keşfetmez miyiz?...
hayatım müddetince hep onu aramış,onu beklemiştim.bütün dikkatini,bütün varlığını bir noktaya biriktirerek her tarafta bu insanı araştıran,her rast geldiğini bu bakımdan tetkik ede ede adeta marazi bir meleke ve hassasiyet kazanan hislerimin yanılmasına imkan var mıydı? bu hisler şimdiye kadar asla hata etmemişlerdi.bir insan hakkında ilk hükmü onlar verir,sonra aklım,tecrübelerim bunu,ekseriya yanlış olarak,tadil ederdi.fakat her defasında haklı çıkan gene bu ilk his oluyordu.
o zamana kadar bütün insanlardan esirgediğim alaka,hiç kimseye karşı tam manasıyla duymadığım sevgi sanki hep birikmiş ve muazzam bir kütle halinde şimdi bu kadına karşı meydana çıkmıştı.