Tuğba Yavuz Bulut
@lightslibrary
instagram: @av.tugbayavuz
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Mutlaka okunmalıRoman
Kobo Abe 1924 doğumlu Japon edebiyatının en önemli isimlerinden biri. Çok uzak olduğum Uzakdoğu edebiyatına ve özellikle Japon edebiyatına ilgim son zamanlarda arttı. Yazar tıp mezunu edebiyatçılardan, nadir görülen bir durum. Doktorluğu bırakıp 1950 yılında ilk kitabını yayınlamış. 1962'de yayınlanan Kumların Kadını kitabı ile üne kavuşmuş ve kitap hemen 2 sene sonra sinemaya uyarlanmış. Ben Abe'nin diline, kurduğu bu model yalnızlık dünyasına hayran kaldım. En sade kelimelerle size en derin varoluş sancılarını anlatan yazarlar vardır; Kafka gibi, Beckett gibi, Musil gibi, Canetti gibi... Abe'yi, işte okuduğum tek kitabı ile bu koca koca isimlerin yanına rahatlıkla koyarım. Bana göre Japon edebiyatına ilgi duyanların başlangıç kitabı olarak edinebilecekleri ve sürükleyici bir şekilde okuyacakları bir kitap. Kitapta ana karakterimiz, yeni bir böcek türü keşfetmek için işinden 3 gün izin alıp, bilmediği bir köye gidiyor. Özel bir böcek cinsini arayan karakter, özellikle kumların içinde yaşayan bir böceği bulup onu kendi adıyla literature sokmak için uğraşıyor. Gittiği bu köyde 1 gece konaklamak için kalıyor. Ona yardımcı olan köylüler, onu yalnız bir kadının evine yerleştiriyor ve bir gece kalacağını düşünen karakterimiz bir daha oradan çıkamıyor. Muazzam bir hikaye oluşturmuş yazar. Böyle bir hikaye oluşturmak, kumlardan oluşan bir köy, o köyde sıkışık kalan bir kitap karakteri... Üstelik bu karakter o kadar çok düşünüyor o kadar çok insanı çileden çıkartıyor ki! muazzam bir kurgu. "Sinir stres sahibi olmak için okunacak eserler" listeme ilk sıradan giriş yaptı bu kitap. Listede Tatar çölü, dava, günden kalanlar ve benzeri eserler yer alıyor. Tıpkı karakterin o kum çukurundan çıkamaması ve gün be gün delirmesi gibi ben de bu tarz kitaplardan bu tarz kelimelerden
Alice Walker 1944 doğumlu Amerikalı yazar, şair, yayımcı ve feminist. 1960'ların İnsan Hakları Hareketi içinde yer almış ve Martin Luther King ile çalışmış. 1983 yılında Pulitzer ödülünü kazanan ilk siyahi kadın olmuş, Renklerden Moru kitabı ile. Ayrıca bu kitap 1985’te Steven Spielberg tarafından Mor Yıllar ismiyle filme de uyarlanmış. Gençlik yıllarında ırkçılığa, cinsiyetçiliğe ve özellikle siyah kadınların haklarını savunmaya yönelik çalışmalar yapsa da ilerleyen yıllarda ve günümüzde tüm insanlık için adalet ve eşitlik peşinde koşmaktadır. İsrail'in Gazze'ye koyduğu ambargoları da eleştirmektedir, kadınların modern hayattaki konumlarını da. Alice Walker gördüğüm ve okuduğum kadarıyla pek çok şeyin sesi olmayı başarmış, çok yönlü, çok güçlü bir kadın. Renkler Moru kitabı da çok çarpıcı bir hikayeyi temel alıyor, ilk sayfadan itibaren gözleriniz faltaşı gibi açılmış şekilde okuyorsunuz, kelimeler birbirini kovalıyor. Çok fazla karakter ve hikayecikler olmasına rağmen inanılmaz ahenkli şekilde anlatılmış. Okurken ne kafanız karışıyor ne de sıkılıyorsunuz, ilgiyi bir an olsun koparmadan hikayeyi tamamlıyor yazar. Kadın-erkek eşitsizliği, zorbalıklar, kırsal hayatı, kölelik, siyah-beyaz eşitsizliği, ilişkiler... Pek çok şey üzerinde konuşuyor yazar ve tepkisini açık biçimde gösteriyor.
Eserde metafor olarak kullanılan mor renk, yeniden doğuş anlamına geliyor ve siyahi kadınların özgürlüğe kavuşmalarını simgeliyor. Güçlü kadınları, güçlenen kadınları, bağımsızlık mücadelesini ve gür çıkan kadın sesini okumak çok heyecan vericiydi. Edebi bir lezzet yahut sanatsallık beklentisi olmadan okunmalı. Bu bir tepki romanı, mühim olan hikaye. Ve bu hikaye aklımdan hiç çıkmayacak. Daha güçlü yarınlara diyelim
.
Japon yazar Natsume Soseki, 1867 ile 1916 yılları arasında yaşamış. Japonya'nın modern edebiyatının kurucularından kabul ediliyor. Murakami kitapla alakalı yazdığı son sözünde, Madenci kitabını yazarın diğer kitaplarından ayrı bir yere koyuyor. Ne roman diyebildiğimiz ne de diyemediğimiz bir eser. Bana göre okuduğum en iyi insan psikolojisini yansıtan kitaplardan biri, Murakami'ye göre de benzersiz bir eser. Kitabın yarısına ulaşana kadar o karanlığı keşfedemiyoruz, madene inmiyoruz. Bir madenci olma yolculuğu aslında, 19 yaşında evden kaçan bir gencin önüne çıkan ilk fırsat atlayarak iş bulma/kendini bir amaca bağlama gayesiyle madene çıkan tercihini takip ediyoruz bu yolda. Dediğim gibi madene ne zaman inecek ne zaman keşfedecek derken romanın sonuna geliyorsunuz ve sanki yokuş yukarı çıktığınız yoldan yuvarlanarak başladığınız noktaya inmişsiniz gibi birden bire, biraz heves kırıcı şekilde, kitap son buluyor. Yolculuk benzersiz ancak sonucu biraz tatmin etmeyebilir. İntihar etmeyi düşünen bir gencin, e bari madenci olmayı deneyeyim olmadı intihar ederim demesiyle başlayan bu roman benim ruhsal yolculuğumu da etkiledi. Altı çizilecek onlarca cümle, akılda kalan bir karakter. Japon edebiyatı beni her gün daha da şaşırtıyor, 100 sene önce yazılan bu başyapıtı muhakkak okuyun.
Ve hep Soma'yı düşündüm. O işçilerimizi, yaşadıklarını... Bazı kısımları okurken içime dolan korkuyu, gerçek hayatta yaşayanları... Korkunç bir yer maden evet, yeryüzü cehennemi adeta.
