Gülnihal Pesen
@lilale
31 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
"Kolyeye dokunuyorum. Anahtara dokunuyorum. Boynumdan ipi çıkarıyorum, küçük Rukayye'nin boynuna geçiriyorum. Yüksek sesle: 'Evimizin anahtarı Hasan, küçük Rukayye' ye hediyem.' dedim."
... köyde dolaşırken gözlerini insanlardan alamıyordu. Şişman insanları, zayıf insanları, gençleri ve yaşlıları gördü. Hepsinin iki gözü, bir burnu ve bir ağzı olsa da birbirlerinden nasıl da farklı göründükleri ni görmek onu âdeta büyülemişti .
" Bir gün " diye fısıldadı. " Artık burada olmayacağım. Bunu biliyorsun,Kit. Ama senin içinde yaşayacağım, sonra da senin ve torunlarının içinde. Böylece sonsuza kadar yaşayacağız: sen,ben, bütün görmüşler ve de bütün doğacak olanlar."
Gece çok ferah bir şekilde uzandım yatağıma. Anahtar kapıya uydu rahatlığı bu,tanıyorum.
Başarmak ve başarmamak arasında çok fark yok ama denemek ve vazgeçmek arasında çok fark var...