Rüzgârın Gelini, gerçek hayatta yaşamış ressam Oskar Kokoschka ile Alma Mahler'in fırtınalı ilişkisinden yola çıkarak tarih, mitoloji ve psikolojiyi iç içe geçiren sıra dışı bir roman. Kokoschka'nın ayrılığın ardından gerçekten yaptırdığı Alma bebeğini merkezine alan hikâye, zamanla bir biyografiden uzaklaşıp yas, takıntı, yaratım ve dönüşüm üzerine gotik bir masala dönüşüyor. Lilith figürü aracılığıyla roman, insanın kaybettiklerini geri getirme arzusunu sorgularken, tarihsel gerçeklikle düşsel olan arasındaki sınırları silikleştiriyor.
Lilith'in gerçekten var olup olmadığını, yaşananların ne kadarının doğaüstü ne kadarının Oskar'ın zihninin ürünü olduğunu hiçbir zaman kesin olarak bilemiyoruz. Roman ilerledikçe Lilith bir karakter olmaktan çıkıp yasın, arzunun, takıntının ve insanın kendi karanlığıyla kurduğu ilişkinin simgesine dönüşüyor. Bu yüzden kitap bittiğinde aklımda kalan şey olaylardan çok atmosferi ve hissettirdikleri oldu.Uzun zamandır okuduğum hiçbir kitaba tam olarak benzetemediğim Rüzgârın Gelini, benim için yalnızca bir aşk ya da sanatçı romanı değil; kaybın insan ruhunda nasıl yaşamaya devam ettiğini anlatan unutulmaz bir metin oldu. Belki zamanla olayların ayrıntıları silikleşecek ama Oskar, Alma ve Lilith arasında kurulan o tekinsiz bağın, savaşın gölgesindeki atmosferin ve roman boyunca hissedilen o büyülü belirsizliğin uzun süre benimle kalacağını düşünüyorum. Bayıldım
Az sayıda novella okudum ama bu açık ara en iyisiydi. Serinin devamında Vale ve Lilith i daha çok görmek isterim. Ben çok severek okudum ve kısa olmasına rağmen yazar her konuyu çok iyi işlemiş olaylar kurgu kişiler bence çok güzel geçti bize
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
wattpad‘den cikmis kitaplara karsi bazi kitaplar yuzunden onyargim vardi o tur kitaplar pek benlik degil sadece ask,cinsellik ikilisini sevmiyorum neyse bu kitabin basilacagini gordugumde tasarim olarak ilgimi cekti, yazari da cok tatli biri. kesinlikklee bekledigim gibi muthis bi kitap yani neredeyse hicbir sey ogrenemedik 600 sayfa boyunca ama yazilis bicimiyle karakterlerin icsel catismalariyla okudukca okuyasi geliyor insanin. nefret uzerine ilerleyen bir kitap ve nefret duygusunun kucumsenmeden yazildigi kitaplara cok az rastlamisimdir bu kitapta onlardan biri. devamini, meiranin ne yaptigini cok merak ediyorum elimde su an kitap ancak okumaya kiyamiyorum bunu da uzata uzata okumustum zaten bakalim((((. okuyun okuyun okuyun
Kitap Yorumu : Lilith'in Gözyaşları 2 | Anna Tsintsadze
Karakterler;
Meira Shavit / Maria Rosenfeld
Nam-ı değer "Albay Arnold Rosenfeld'in kızı, yeni SS birliğinin istihbarat ajanı, analisti ve ideolojik planlama stratejisyeni Maria Rosenfeld"
• Uygar Karşah -Karaşah-
Cumhuriyet Savcısı
→ Özet;
Ilk kitabın sonunda Meira, Khalil sandığı kişinin aslında Khalil olmadığını öğrenmişti. Onu kaçıran kişi ise Ezra'dır. Mera'nın üçüncü uyanışında Ezra ile yaptığı bir anlaşma vardır; Uygar'ın öldürülmesi ve kaçmasına yardım edilmesi üzerine kurulan bir anlaşma ama şu anki Meira bunu hatırlamıyordur.
Ezra onu, sahip olduğu her şeyi geri kazanabilmesi için ilk durak olan Eilat'a ve Shavit ailesinden geriye kalanların yanına götürür. Meira'nın Moshevilik yemini etmeyi reddetmesi ve ailesini öldürdüğü gerekçesiyle cezalandırılır. Tam uç ay boyunca devam eder. Bu süreçte Meira yavaş yavaş kaybettiği anılarını geri kazanmaya başlar. Ve hafızası yerine geldikçe bir şeyi daha net görür; Ezelden beri bedenleri düşman olsa da ruhunun en sadık olduğu kişinin Uygar olduğunu. Onun geleceğine ve onu kurtaracağına inanarak beklemeye başlar.
Uygar ise kendisine yapılan ihanetlere ve karşısına çıkan her engele rağmen Meira'yı almaya gider.
Bunun sonucunda ise açık bir savaş başlar.Ama bu kez Meira'nın tarafı bellidir. Artık durduğu yer Uygar'ın yanıdır.
Yaşadığı kimlik karmaşası, geçmişinin ağırlığı ve yaptığı hataların yükü altında ezilirken hem Uygar'a hem de Mert'e kendisini kanıtlamaya çalışır. Fakat bunun bedeli sandığından çok daha ağır olacaktır...
Yorum;
Ilk kitap boyunca bize; kurban gibi görünen bir Meira anlattı yazar. kuzu postundaki Meira. Sn
Çünkü anlıyoruz ki hikâyenin gerçek kuzusu Meira degil,
Uygar'mış.
Bize hem magdurun hem failin aynı kişi olabileceğini
gösterdi. Mera'nın
Kitap Yorumu : Lilith’in Gözyaşları / Anna Tsintsadze
Karakterler;
Meira Shavit
Uygar Karaşah
Özet;
Meira gözlerini açtığında hiçbir şey hatırlamıyordur…
Kim olduğunu, geçmişini, çevresindeki insanları hatta neden o durumda olduğunu bile bilmeden adeta yeniden doğmuş gibi uyanır.
Karşısında gördüğü ilk kişi ise Uygar’dır.
Uygar, Meira’ya geçmişte yaptığı bütün kötülükleri anlatırken aslında kendisini onun hayatını mahveden kişi gibi göstermeye çalışır.
Meira ise her duyduğu gerçekle birlikte ondan kaçmanın yollarını aramaya başlar.
Ama sorun şu ki…
Hatırladığı şeyler sadece parçalanmış anılardan ibaret. Ve o anılar hiçbir zaman tam olarak gerçeği göstermiyor.
Meira, Uygar’ı acımasız ve karanlık biri olarak görse de aslında asıl düşmanın kim olduğunun farkında değildir…
Çünkü belki de kaçtığı kişi değil, kaçmaya çalıştığı gerçek korkutucudur.
Uygar ise tüm öfkesine rağmen Meira’ya karşı hislerini bastıramıyor. Çünkü Meira, onun bir zamanlar uğruna öldürebileceği hatta ölebileceği kadın. Ve nefret ne kadar büyürse büyüsün bazı duygular yok olmuyor…
Yorum;
Uzun zamandır beni bu kadar içine çeken bir seri okumamıştım.
Nefretten aşka geçişi, karakterlerin karanlık yapısı, kurt/kuzu benzetmeleri, psikolojik gerilim havası ve içine işlenen tarihi detaylar gerçekten aşırı iyiydi.
Fantastik hissiyatı veriyor ama bunu klasik bir fantastik gibi değil, daha karanlık ve daha psikolojik bir şekilde yapıyor.
Şu an bize gösterilen tarafta Uygar acımasız, manipülatif ve korkutucu biri gibi görünüyor. Ama Meira’nın hatırlamadığı şeylerin altında çok başka gerçekler olduğuna eminim.
Çünkü bazı sahnelerde hissediyorsunuz…
Sanki hikâyede herkes kurban gibi görünürken aslında en büyük tehlike Meira’nın kendisi olabilir.
Final sahnesi ise resmen beynimde kaldı.
Meira’nın
Hem yazarını hem yayınevini uzun zamandır severek takip ediyorum. Üstelik ilk ve tek imzalı kitabım olması sebebiyle benim için manevi değeri de oldukça büyük. Hikâyeye de yabancı değildim; Wattpad döneminde bölümler gelir gelmez okuyanlardan biriydim. Bu yüzden kitaba başlarken oldukça heyecanlıydım ve dürüst olmak gerekirse okurken de sıkılmadım. Kalınlığına rağmen akıcıydı, merak unsuru güçlüydü ve sayfaları çevirmeye devam ettim.
Ancak kitabı bitirdikten sonra üzerine düşündüğümde ve farklı eleştirileri dinlediğimde, ilk okuduğum dönemde görmezden geldiğim ya da fark etmediğim bazı problemleri fark ettim. Bugün dönüp baktığımda kitabın güçlü bir fikre sahip olduğunu düşünüyorum ama bu fikrin uygulanışında ciddi eksikler olduğunu da kabul ediyorum.
Özellikle hafıza kaybı temasının işlenişi benim için en büyük sorunlardan biri hâline geldi. Ana karakter Meira hafızasını tamamen kaybetmiş şekilde uyanıyor. Böyle bir durumda bir insanın ilk refleksi çevresini anlamaya çalışmak, korkmak, tedirgin olmak ve hayatta kalma içgüdüsüyle hareket etmek olur. Üstelik gözlerini açtığında kendisini tanımadığı bir evde ve karşısında tanımadığı bir erkekle buluyor. Normal şartlarda hafızasını kaybetmiş birinin öncelikle kendi bedenine, kim olduğuna, nerede olduğuna ve karşısındaki insana karşı büyük bir yabancılık hissetmesi gerekir.
Fakat Meira'nın davranışları çoğu zaman bunun tam tersini yansıtıyor. Karşısındaki kişiyi tanımıyormuş gibi değil de sanki geçmişten aşina olduğu biriymiş gibi tepki veriyor. Kendisini sorgulaması gereken anlarda karşısındaki erkeğin görünüşünü incelemesi, onu betimlemesi veya aralarındaki gerilimin ön plana çıkması bana oldukça yapay geldi. Çünkü karakterin içinde bulunduğu psikolojik durumla verdiği tepkiler arasında bir uyumsuzluk var. Hafızasını