Çocuğun zihni , ruhu bakımsız bir tarla gibi çorak kalır. Çünkü yararlı hiçbir tohum edilmemiştir. Çocuklara iyilik , doğruluk , sevgiyi anlatmaya kalksalar da zoraki , sıkıcı ve yabancı kelimeler kullanırlar. Çocuk zihnini uyandırmayı bilmezler , bilmek de istemezler. Çocukların hassas ruhunu ısıtmak için çaba göstermezler.
Açık söylemek gerekirse bu çocuklar , ebeveynleri , pek çok teyzeleri ve amcaları olmasına rağmen kendi evlerinde birer yetim gibi büyümektedirler.