seyma subası'nın kitabında bahsettigi pizza aforizması tadında bir kitap olmus.
dipnot: pizza orneginin bu kadar popüler olduğunu bilmiyordum, aynısı kitapta geçti.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
yani bazı kitaplarda detaylara takılmamak lazım
[spoiler]
alice madness returns bitirdiğim gün arkadasımın kitaplığında görüp anlık hevesle başlamıştım. meraklısı için gayet iyi bir kitap, önerilir.
ilk 250 sayfa ne kadar yavan,basit ve döngüdeyse geriye kalan 200 sayfa ayrı bir tema gibi aktı gitti.
konusunun gereksiz betimlemelerden ve cıvık, yesilcam tadi veren jest ve cath diyaloglarindan dolayi harcandigini dusunuyorum. ilk 250 sayfada söyle bir dongu var:
+ pasta
+jest'in cath'e lovebombing ne varsa yapmasi
+cath'in ama hayirrr olamaaz biz olamayiz tavırları ve mommy issuesdan muzdarip olmasi
+ rastgele bir festival (?) haberi ve yine pastalar
+yine jest lovebombing yapiyo, kız sorguluyo falan filan sonra yine bir festival en sonunda kaciyorlat 1odjw1pjxpdn1z
kitabın ilk yarisinin bu sekilde dongude olmasi benim gozume batti, keyif alamadim okurken. diyaloglari tahmin ettim ve de en onemli seyden bahsedecegim: GEREKSIZ BETIMLEME. abi dumduz yol ak git ya. ha bi de evren desen o da tam anlatilmamis, bizim cifte kumrular her ayrildiginda araya peri tozu gibi serpiştiriliyor evren hakkinda detaylar o kadar.
o kadar gomduk biraz da ovelim
yani bunlara takilmayacaksaniz kitap guzel, okunur. son 200 sayfada şokum şaştı mesela. anlık gelen bi plot twist filan. neyse neyse ben gomme konusunda iyiyim zaten hadi iyi okumalar
dipnot: kontrol etmeden yazdım.
Okumadan önce ölün
ortaokullu bir incelin eline kalem ve kağıt verin ve size karakter gelişimi 0 olan karakterler, detayları düşününce twt'da lince açık bir konu, game of thrones finalinden daha kötü ve SACMA bir watty kitabi yazsin. filmi ciksa letterboxda fifty shades of grey ile yarışır. bir de bestseller, aforoz edileceksiniz ulan.
kendini yargiladigin kadar insanlari yargılama plzzz
kitabin sevdigim yani bir arkadaşımla konuşur gibi ilerlemesiydi, anlatilanlar ve de 'ana karakter' hiç de uzak gelmedi lakin ana karakteri hayatınızdan birine benzettiginiz an o kişiyi sevmeme kilidi açılıyor :D
her şeyin ama herrr şeyin farkinda, aşağılık kompleksim, anksiyetem, kurban rolünü benimseyisim herrr şeyi kabul ediyor ama bu benimseme o kadar derine kazinmis ki cikmiyor benliginden. arkadaş olsaydık [ tanıdık geldi ] yapacağım ilk şey evire çevire dövmek, dağa taşa dokundurmak ve insan içine atmak olurdu.
okuduğum yerden kuruldum kadina, benzerlik bulabileceginiz veya hayatınızda tanık olabileceginiz insan profili ama kişisel olarak gördüğüm an uzaklasagim bir tip, insanı yorar, kendini de yorar sizi de yorar.
kitabin son bölümü sevdiğim şeylerden biri oldu en azından kabulleniş kismindan ilerleyip davranislarinin sorumluluğunu alip değiştirmeye calismasi kayda değerdi neyse okurken yoruldum
seven çok sever sevmeyen hiç sevmez, ben sevmedim ama okumak isteyenlere, benzer süreçten geçen insanlara eşlik edecek veya yalnız hissettirmeyecek bir kitap.
stephen king yine bir şeyleri abartmadan duramamis, korku seansı ve hell house llc harmanlanmis. ( evet biliyorum 1970 yapimi, nihenk tasi, öncü kitaplardan evet,evet.)
yoklukta okunur diyecektim yoklukta zor okudum zaten.
