Lilja

Öfke, içimden çıkarması en zor duygum. Bütün bir çocukluğum hayattakalmanın ilk şartının, öfkelenmemek olduğunu öğrenerek geçti ne de olsa. Oysa öfkelenmeyi çoktan unutmuş olan annem, öfkesizliğinin tam ortasında öldürüldü. Onun da kendi annesinden edindiği erkekleri öfkelendirmeme taktiği, annemi kurtarmaya yetmedi.
-Görüyorsun ya, dedi. Her şeyinle tam bir insansın. Bu senin hem üstün özelliğindir hem eksik yanın. Yaradılışın tam günlük yaşamda her şeyin tam olmasını istiyorsun. Ama olmuyor.
-Çok sevdiğim duada söylendiği gibi,"işlediğim sevaplara göre bağışlama beni,yüce yürekliliğinle bağışla..."düşüncesinde buluyorum teselliyi yalnızca.O da ancak böyle bağışlayabilir beni.
Bütün mutlu aileler birbirine benzer, her mutsuz ailenin mutsuzluğu kendine göredir.
Babamdan iki hafta sonra, doğum günümde vefat etti. Ölüme karşı bambaşka, daha aydınlık bir bakış açısının örneği olarak, ailesinin ölüm haberini verdiği mektubu saklıyorum. Bir araya gelip onun olağanüstü yaşamını kutlayalım. Ölümü değil, hayatı kutlamak.