Hiçbir anlamı yok artık...
Çünkü bu acı, benden başka kimsenin canını acıtmıyor..
Kaygılarımı paylaşan kimse yok...
Onlar beni anlamıyor, ben onları anlamıyorum...
Kendimle yapayalnızım, daha önce bunu hiç bu kadar hissetmemiştim.
Böylesine küçük şeyler günümü karartmaya fazlasıyla yetiyordu. Belki de uyarılmış duygularım kasti olmayan hareketlerden bile inciniyordu. Fakat insanın duygu dünyası bir kez bozulmuşsa sonradan girişilen kendi kendini teskin etme çabaları neye yarayabilir ¿