Nayad

Nayad
@limnatides
"Kendi yolunu bulamayan, bütün yolları boşuna yürür." Oruç Aruoba
Onun da umduğunu bulamadığı ortada, kimsenin rol yapacak hali yok. Birleştiğimiz bu ezik payda, ikimizi de utandırıyor ama kalbim, anlaşılmanın buruk yumuşaklığıyla doluyor.
Sayfa 66
Reklam
Dile gelmiş her üzüntü sahici bir teselli bekliyordu ve beklenen teselli gelmek bilmiyordu. Bu büyükler insanı kırılmaktan korkuta korkuta yalancı yapıyordu. Çocuk büyüdüğünde korkmayan ve kırılmayan biri olmak istedi.
Sayfa 215
Çocuk ağzının içinde "Küsmedim" gibisinden bir şeyler geveledi. Küsmüştü oysa. Sadece küstüğünü söylemeyi gereksiz buldu. Söylememek söylemekten daha iyiydi çünkü. İnsan daha az üzülüyordu. Küstüğünü söylediğinde gönlünün alınmasını bekliyor, alınmadığında daha derinden kırılıyordu. Bakmıştı küstüğünü duyurmak kimseyi harekete geçirmiyor, o da zamanla söylememeyi öğrenmişti. Küslük o kadar gri ve kırçıllı bir şeydi ki, biri dikkatli baksa zaten görürdü değil mi?
Sayfa 214
Neyse ki alışkanlıklar vardı. İnsanda hiçbir şey değişmemiş yanılgısı yaratmak için canla başla uğraşan, bir tür yuva duygusu barındıran alışkanlıklar.
Sayfa 178