Okurken pamuk gibi olduğum bir kitap. Bir çiftin birbirine karşı olan saygılarını ve sevgilerini hiç yitirmeyişlerini, birbirlerine verdikleri kıymeti yüzümde tebessümle büyük bir mutlulukla okudum. İnsanların saygı namına bir şey taşımadığı bu zamanda böyle bir güzellikle bizi buluşturduğu için Fatih DUMAN’a sonsuz teşekkürler.
Meczup-152 Gün-Hiç Kimse üçlemesinin ikinci kitabı. Bu kitapta Ömer amca ile Fadime Teyze’nin hikayesi çıkıyor karşımıza. Öylesine saf, masum, şeffaf, sevgi ve merhamet dolu bir hikaye onlarınki. Keşke diyorum okurken, keşke her hikaye böyle güzel olsa…
Hikayeyi anlatmayacağım tabiki ama Ömer’in gözünden Fadime’sini; Fadime’nin gözünden Ömer’ini mutlaka okuyun.
Keyifli okumalar dilerim.
Spoiler* Dostoyevskinin diger kitaplarına nazaran baya akıcı bi kitap. Kısa, akıcı, travmatik. Karşılıksız aşkın korkunç yüzü. Biraz da merhametin ne kadar bencilce bi yönü olabileceğini de gösteren bi kitap. Beğendim.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi·124 syf.·
2026 7. kitabı
Bazen bir hayatın sonu, bir başka hayatın en anlamlı başlangıcına dönüşebilir; tıpkı yorgun bir martının son vasiyetini koca yürekli bir kediye bırakıp gökyüzüne veda etmesi gibi. Luis Sepúlveda, bu hikâyede bizi sadece bir liman kasabasına değil, kalbin en ücra köşelerinde saklı kalan o saf şefkatle tanışmaya davet ediyor. Kendi rutininde, tahmin edilebilir bir dünyada yaşayan kedi Zorba’nın önüne düşen o savunmasız yumurta, aslında hayatın bize her an sunabileceği o büyük mucizenin, yani "sorumluluk almanın" bir simgesi. Bu durum, Zorba’nın o güne kadar ördüğü güvenli dünyayı aşarak, onu bir "öteki" için var olma duygusuyla yüzleştiriyor. Bu, bir canlının diğerine duyduğu, sözlerin ötesinde bir sadakat yolculuğu; içinde hem kaybetmenin hüznünü hem de koruma içgüdüsünün o ilkel ve soylu gücünü barındırıyor.
Hayatın hızı içinde çoğu zaman kendi kıyılarımıza çekiliyoruz, ancak Zorba bize bambaşka bir şey hatırlatıyor: Kendinden tamamen farklı olanı, sana hiç benzemeyeni bağrına basabilmenin o eşsiz güzelliği. Bir kedinin bir martıyı, ona kendi doğrularını dayatmadan, onu "kedi" yapmaya zorlamadan sadece o olduğu için sevmesi, bugün hepimizin hasretini çektiği o koşulsuz kabulün en saf örneği. Bu kabul, aslında derin bir olgunluk gerektirir; çünkü karşındakini dönüştürme arzusundan vazgeçmek, kendi egosunu sessizliğe büründürebilmektir. Belki de hayatın asıl sırrı burada gizli; sevdiklerimizi kendi gölgemizde büyütmek yerine, onların kendi güneşlerine ulaşmaları için onlara birer sığınak olabilmekte. Kendi kimliğimizden ödün vermeden, bir başkasının kimliğini inşa etmesine izin vermek, sevginin en yüksek mertebesidir.
Zorba ve dostlarının o küçük yavruya uçmayı öğretmek için gösterdikleri çaba, aslında bir dayanışma senfonisi gibi. Bilginin kuru birer veri olmaktan
İskender Pala'dan çok güzel bir kurgu romanı daha.. Yazar, Osmanlı döneminde iki devlet görevlisinin arasındaki hırsı ve iki kardeşin maceralarını çeşitli olaylarla harmanlanmış. Karakterlerin kurgusu olayların akışına tam uygun yazılmış, özellikle Nusrettin'in iç dünyasını okumak güzeldi. Osmanlı döneminde bir düğünün geleneklerinden bahsedilmiş (nahıl ağacı dikkatimi çekmişti). İçerisinde hırs, polisiye, merhamet, aşk ve saatler olan bir kitap. Okurken ara ara gülümseten mizahi kısımları da vardı. İskender Pala bilgisi ve kurgusuyla yine şaşırtmadı. Tarihî kurgu sevenlere tavsiye ederim..
“Bazı hayatlar nihayete erse de son denilen yer aslında bir başlangıçtır. Bazen görmeden de sevilebilir ya da hiç tanımadığımız insanların, muhatap olmadığımız hayatların hikâyeleri kalbimize sirayet eder.” Kitap o kadar güzeldi ki, Zülal ile Mehmet’in tevafuk ile karşılaşıp Mehmet’in hidayetine vesile oluşu.. Zülal’in hayatının sonu ve Mehmet’in yeniden doğuşu.. Ölüm ya da kayıp bir son değildir; aksine yeni bir başlangıcın işaretidir. Kitabı okudukça kalpte bir yumuşama, hayata karşı merhametli bir bakış kazanıyor insan.
"Çok seviyorum seni Tebriz'linin GÜNEŞİ"
"Sıra artık benim camım Şems'ime gelsin. Öyle çok seviyorum ki, ismi dahi ruhumu arş-ı alaya çıkarıyor. O vakit son dokunuşu sen yap bana Tebrizli'nin Güneşi Canım Şems’imin yolu evvela gönül kabesini dürter, sonra akla haya etmeyi öğretir. Ademoğluna kendini sorgulatır lakin yormadan yapar bunu ve asla kibir vermez. Bu kitapta şunu anlatıyor işin özü, iyiliği biriktiren ademoğlu, aslında kendini bulur zira insan, başkasına verdiği her merhamette, kendi yarasını da sarıp şifalandırır. Bu kitap bize bu hakikatı hatırlatıyor yeniden!