yıllar geçti. mavi kitabım kayboldu. hayal kırıklığına uğramayı ağlamamayı kavga etmeyi kendimi korumayı ve büyük insanlar gibi davranmayı öğrendim. öyle mi bazen yorucu geldi koşmak durup küskünlüğüme saklandım kimi zaman yüzleşmekten korktuğum için tüm gücümle kaçtım. uzaylı gibi hissettim kalabalıklar içinde kendimi dünyaya ait miydim. düşler ülkesini unuttum, perilere inanmamaya başladım. içimde derinlerde bir parçam peter pan olarak kaldı. çocukluğum peri tozlarıyla kaplıydı. hayal edebileceğim her şeyin gerçek oluğu ihtimalleri cebime koyup büyükler gibi davranmaya devam ettim. acaba gerçekten büyümek istemeyen bir çocuk var mıdır yoksa bir kez büyüdükten sonra geride kalmış çocukluğun özlemi midir büyümemiş olmak?