Hisler biter, insanlar değişir, anlar anıya dönüşür, acı diner, mutluluk biter, gelen geçer, geçen gider. An olduğu yerde çakılı kalıp yanında gelmiyor ya insanın, en büyük ihanetidir bu zamanın. Kendinle başa çıkmak kendini görmezden gelmeye ve boş vermeye dönüştüğünde, senin de dönüştüğün şey ancak bir canavardır. Oradan oraya saldıran, bazen sadece duran, bazen donuklaşan, bazen çıldıran. Öfken kalbine hükmen mağlup olduğunda tüm ağaçların devrilir, köklerin acı acı sökülür toprağından. Yağan tüm yağmurların ahıdır dik tutmasını bir türlü beceremediğin ağaçlar. Yenilgi yenilmek isteyene yoktan bir sebeptir. Bir aslan gelir, evini yerle bir etmekle suçlayacak sanırsın seni, güler oysa; zaten mahvetmektir amacı onun da kralı olamadığı bir ormanı. Kuşlar son şarkısını söyleyemeden ölmüştür çoktan....
Tüm güzelliklerin bir gün çirkinleştiği göğsünün tam ortasında kavrulur, senin derdin yine de bir manzarayı en güzel yerinden izlemektir...