Charlotte! Charlotte! Ben kayboldum! Duygularım karmakarışık. Anılarım kayıp. Gözlerim yaşlarla dolu. Ben kötüyüm ama iyiyim de. Hiçbir şey dilemiyorum. Hiçbir arzum yok. Yitip gitsem en iyisi olur.
"Böyle yapmayın," dedi Charlotte. "Beni düşünün!"
"Seni düşünmek mi?" diye yanıtladım onu. "Bunu söylemene gerek var mı? Seni düşünmek... Seni düşünmüyorum. Sen benim ruhumdan bile önce geliyorsun!"