Murat
@log_e_x
Issız yerlerde kendin için bir evren ol
Şu anda okuduğu kitaplar
İttihatçıların hepsi de Anadolu hükümetine ve Mustafa Kemal Paşa’ya itaati boynunun borcu bilen takımdan değildir. Bu ikinci takım çok kısa bir zamanda da muhalif taraflarını ortaya koymuşlardır. Kurtuluş Savaşı bu muhalefete rağmen yürütülmüştür ve burada hakikaten ince bir politika izlendiği görülmektedir.
Reklam
1204’te zırhlı şövalyeler, 1918’de de zırhlı gemiler İstanbul halkını zor bir dönemin içine çekti.
Onu diğerlerinden ayıran en önemli farklılığı elbette ki dehasıdır. En akıllı, önde gelen generallerimiz bile -ki bence kurmay olarak makul bir görüş- “Bursa’yı Antalya’yı, İzmir’i kurtarmakla uğraşmayın, olacak şey değil, tükeniriz, elimizdekini de kaçırırız" diyorlar, Anadolu ve Doğu Anadolu ile yetinilmesi gerektiğini söylüyorlardı.
Hatırlayalım, ne demişti Metaksas; “Yunanistan küçük ama onurlu ve müreffeh bir memleket olmak durumundadır, maceraya lüzum yok, İzmir’e çıkılmamalıdır.”
Sevr’i kabul etseydik ne olurdu? Türkiye’nin belirli kısımları sonra verilir, belirli kısımları verilmezdi. Bir kere Ege Bölgesi hiçbir zaman verilmez, İstanbul da elden çıkardı. İngiltere, Cebelitarık’tan ve Malta’dan nasıl çıkmadıysa, İstanbul’a da o şekilde yerleşir ve Boğazlar ve İstanbul’u Rusya’ya katiyyen bırakmazdı; pseudo (sahte görünümlü) bir ortalıkla oyalardı ve ilerde de kuzeydeki kuvvetin güneydeki üslerine karşı aynı düzeni sürdürerek, Britanya’nın ebedî hâkimiyetini sağlardı. Bazı yerli iktidar sahipleri de bu politikayı desteklerdi. Türkler bu bölgeyi ancak turistik görür ve iç geçirirlerdi.
Reklam