Kendinizden öğreniyorsanız –bir başka deyişle, kendinizi, önyargılarınızı, belirli yargılarınızı, inançlarınızı seyrederek öğreniyorsanız– düşüncenizin inceliklerini, kabalığınızı, duyarlılığınızı izliyorsanız, o zaman kendiniz hem öğreten hem de öğrenen olursunuz. O zaman içsel olarak hiç kimseye, hiçbir kitaba, uzmana bağımlı kalmazsınız ama hastaysanız, bir tür hastalığınız varsa, elbette bir uzmana gidersiniz; bu doğaldır, gereklidir. Ama ne kadar üstün olursa olsun birine bağımlı olmak, kendiniz hakkında, ne olduğunuz hakkında öğrenmenizi engeller. (162)