Hüseyin Aycan
@logos201
Tanrı ilkin bahçeyi yarattı.(Eski Ahit/Tekvin 2.8) Hiç kuşku yok ki, bahçe insanın içini ferahlatan unsurlar arasında en doğalı olarak yerini almıştır. Gerçekten de, insanların ruhunu en iyi o yeniler ve avutur, o olmadan yapılar ve saraylar sadece birer elişi olarak kalır ve doğanın tadı alınamaz.
Güzel bir evi kötü bir çevreye inşa etmiş kişi, kendisini hapse tıkmış gibi olur.
Nietzsche'ye göre, Socrates'in çirkinliği dillere destandı. Hatta bu çirkinlik onda karşıt bir sav gibiydi, bu yüzden Socrates'in Yunanlığı tartışmalıydı (Nierzsche, Gotiendammenmg 2.3).
Güzelliğin başlıca ilkesinin davranış inceliği olduğu bir gerçekse, o halde ileri yaştaki kişilerin gençlerden daha sevimli görünmelerine de şaşmamak gerekir: Euripides bunu şöyle dile getirir: "Güzellerin güzel sonbaharı". Gerçekten de, güzelliği tamamlayan gençliğin kendisi olmasa, genç birinin her şeyine rağmen bir erdem edinmesi mümkün olmazdı. Güzellik çarçabuk çürüyen bir yaz meyvesi gibidir, uzun süre dayanmaz.
Erdem değerli bir taş gibidir, en iyisi de süssüz olanıdır. Hiç kuşku yok ki, erdem, kendisini vücudu güzel birinde göstermez, güzellikten ziyade haysiyettir onun üzerinde etkili olan. Gerçekten de, güzel insanların erdemli olduklarını nadiren görürsün, sanki doğa hata yapmamak için çalışırken, ruhsal bir bütünlük yaratmayı unutmuş gibidir. Bu sık karşılaşılan bir durum olmakla birlikte, asil ruhluları etkilemez, zira böyleleri erdemden ziyade endama önem verebilir. Gerçi bu da her zaman geçerli değildir. Örneğin, Augustus Caesar, Titus Vespasianus, Fransız Kralı Güzel Philippe, İngiliz Kralı lV. Edward, Atinalı Alcibiades ve Şah İsmail gibi adamlar hem yüce ruhlu hem de güzel adamlardı.