0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Aile yaşantısındaki tüm trajedilerin sebebinin babası olduğunu düşünen genç ve idealist Zehra öğretmenin, babasının ölümünden sonra tüm gerçeklerle yüzleşmesini anlatıyor bize roman. Zehra, çocukluğundan beri nefret beslediği ve babalığını reddettiği bu adamın, aslında ruhu ve fikirleriyle kendisine ne kadar benzediğini fark ediyor ve yaptığı yanlış bir evlilik sonucu hayatının nasıl bedbahtlaştığını görerek acıma duygusuyla tanışıyor. Romanın dili ağır olmamakla birlikte olaylar akıcı bir şekilde ilerliyor. Ayrıca dönemin memuriyet hayatıyla ilgili de bizi bilgilendiriyor.
-alıntılar-
"Acımak... Ben insan ruhlarındaki derinliğin ancak onunla ölçülebileceğine kaniyim. Evet, dibi görünmeyen kuyulara atılan taş nasıl çıkardığı sesle onların derinliğini gösterirse başkalarının elemi de bizim yüreklerimize düştüğü zaman çıkardığı sesle bize kendimizi, insanlığımızın derecesini öğretir..."
"Öyle çocuklar ki mesela ince, oynak bir zekaya malik... Hali vakti yerinde bir ailenin sevilmiş çocukları olsalardı buluşlarıyla, zarafetleriyle pırıl pırıl parlayacaklardı. Fakat fakir, yahut düşkün bir aile içinde yetiştikleri için bu zeka başka yollara dökülmüş... Bir ekmek parçası, ufak bir süs için, yahut sadece haksız dayaklardan ve zulümlerden korunmak için hırsızlığa, dolandırıcılığa, yalancılığa çevrilmiş..."
"Zehra gözlerini kapadı, eski günlerini düşünmeye, görmeye başladı. Hatıralarının en güzelleri en eskileriydi."
"Herkes, kuvvetle istediği halde, kendi hayatını istediği gibi sevk ve idare edebilirdi. Fenalara, düşkünlere acımak mânasız bir mızmızlıktı."
"İstanbul öyle bir hale gelmiş ki sokakta kaldırımların üstüne yatıp açlıktan ölsen, "acep insan açlığından nasıl ölürmüş, hele bir seyredelim!" diye etrafına bir yığın ahali birikecek..."
"Bunlar öyle şuursuz
