Sokakta yolumuza durdular
Neticeyi sordular
Dedik ki
Ya kırmızı, ya sarı!
Şahit edip deriz ki gökleri ve tarlaları
Adam öldürmedik kan içmedik!
Yalnız iki laf dedik.
Ne sabahı göreyim, ne sabah görüneyim;
Gündüzler size kalsın, verin karanlıkları!
Islak bir yorgan gibi sımsıkı bürüneyim,
Örtün üstüme, örtün serin karanlıkları.
Uzanıverse gövdem taşlara boydan boya,
Alsa buz gibi taşlar alnımdan bu ateşi
Dalıp sokaklar kadar esrârlı bir uykuya,
Ölse kaldırımların kara sevdâlı eşi...
Kaldırımlar , çilekeş yalnızların annesi;
Kaldırımlar , içimde yaşamış bir insandır :
Kaldırımlar , duyulur sükûn içinde sesi,
Kaldırımlar , içinde kıvrılan bir lisandır .