Ferdinand onu sakinleştirmeye çalıştı. Ama Paula'nın gözyaşlarının ardındaki kızgınlıktan ürktü.
"Git," dedi kadın. "Git hadi! Ben neyim ki? Bir kâğıt parçası kadar bile değerim yok. Madem istiyorsun git."
"Ben istemiyorum ki," dedi Ferdinand, gücü tükenmiş bir öfkeyle yumruğunu masaya vurarak.
"Ben istemiyorum ki! Onlar istiyor. Ve onlar güçlü, ben zayıfım. Onlar örgütlenerek ve kendilerini geliştirerek yerlerini binlerce yıldır sağlamlaştırdılar, artık hazırlar ve şimdi de yıldırım gibi üzerimize düşüyorlar. Onların istedikleri ve iradeleri, benim ise bozuk sinirlerim var. Adaletsiz bir savaş bu. Bir makineye karşı konulamaz. İnsan olsa, mücadele edebilirsin. Ama bir makine, bir kıyım makinesi, vicdanı ve mantığı olmayan ruhsuz bir aygıta karşı konulamaz."
Paula, ben de farkındayım her şeyin. Ama beni ele geçirdiler bile, çağırıyorlar işte, üstelik biliyorum ki her şeye rağmen gideceğim.
"Neden? Neden? Sana soruyorum, neden?"
"Bilmiyorum," dedi Ferdinand inleyerek, "belki de dünyadaki delilik mantıktan daha güçlü olduğu içindir. Belki de bir kahraman olmadığım ve bu yüzden de kaçacak kadar cesur davranmadığım içindir. İnsan böyle şeyleri açıklayamaz. Bu öyle bir mecburiyet ki 20 milyon insanı boğan o zinciri kıramıyorum. Yapamıyorum işte."
9/10
Beğendi
·21 günde okudu
·Okunma: 26 Şubat 2022 21:48
·2022 2. kitabı
·
Güzelliği bir maskeden ibaretti, gençliği ise şarlatanlıktan başka bir şey değildi. Neydi bu gençlik denen şey zaten? Sığ ruh hallerinin, marazi düşüncelerinin ve tecrübesizliğin kol gezdiği, ham bir zaman dilimi...
