Hasta karısının yatağının yanında hayatında ilk kez başka insanların acılarının kendisinde uyandırdığı ve daha önceden zararlı bir zayıflık olarak utandığı acıma duygusuna kapılmıştı;hem karısına duyduğu merhamet hem karısının ölümünün istediğini itiraf etmiş olması ve en önemlisi bağışlamanın verdiği sevinç bir anda acılarının dinmesinin yanı sıra daha önce hiç hissetmediği bir ruhsal dinginlik duymasını sağlamıştı. Acılarının kaynağı olan şeyin manevi sevincinin kaynağı olduğunu,ayıpladığı, kınadığı ve nefret ettiği zamanlarda çözümlenemez görünen şeyin, bağışladığında ve sevdiğinde basit ve açık bir şey olduğunu hissetmişti birden.
Ben kötü kalpli biri değilim, hiçbir zaman hiç kimseden nefret etmedim ama ondan ruhumun bütün gücüyle nefret ediyorum ve bana yaptığı kötülük yüzünden o kadar nefret ediyorum ki onu affedemiyorum.