plath'in yazarlığını o kadar sevmiyorum, üzülerek bildiriyorum ki sırça fanus'u da o kadar beğenmemiştim. yine de plath'e bir yakınlık duymuyor değilim, satır aralarında, hiç anlamadığım bir şiirde kullandığı bir kelimeyle avlıyor beni hatun anlayacağınız.
bir de bana göre, sylvia iyi bir yazar olmak için fazla çaresiz. yazdığı hangi şeyi okusam, bir filtrenin eksikliğini hissediyorum. çok kendi içine gömülü bir yazar ve hislerim diyor ki okuyucusunu da pek sevmiyor zaten.
hayalimdeki senaryoya göre, plath bir günlüğüne gelse ve dünya olarak ona ne kadar iyi bir yazar olduğunu, hala okunduğunu söylesek burun kıvırırmış gibi geliyor.
neyse işte, şiirlerini hissetmekten çok, acıyı anlatma konusundaki aceleciliğini, çaresizliğini hissettim onu okurken. kendisiyle aramızda derin bir hate-love ikişkisi var. belki elektrikler kesik olsaydı ve fırın çalışmasaydı o gün yazarlığı ve kafası bu dünyada daha güvenli bir şekilde eriyebilirdi? yine de, ölebildiği için onun adına mutluyum, ne demiş sonuçta, sonsuza kadar kaçmak zorunda kalmadan kaçamam.
umarım gittiği yer durmadan ona kaçması gerektiğini fısıldamıyordur diyelim, ne diyelim
hazelwood ile tanısmamı sağlayan kıtap
romcomun akademı ıle yazılmasını cok sevdım, keyıfle okumustum. genıus karakterler okumaya bayıldım. akdemı ıle aramda love hate bir ilişki oldugu ıcın benı baslarda ıcıne cektı ama yazarın sonrakı kıtaplarıda aynı cızgıde gıttıgı ıcın zamanla benı tetıkledı bıraz hahahha ama yazarın herhangı bır kıtabı copten çıksa yıne okunur. sevıyorum dıcek bır sey yok baska, onun erkek karakterlerı olmasa yaşayamazdım (benım akademık olarak basarılı erkek hayallerımı susluyolar sagolsunlar) :d kadınlarına zaten bayılıyorummmm
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Offff o kadar okuyamadım ki bu kitabı, hatta bitireli 10 günden fazla oluyor yeni işledim buraya da.
Okuyamadım diyorum ama 3. kitabı direkt orijinal dilinde okumaya başladım maalesef.
Bu seriyle gerçekten aramızda çok büyük bir love-hate ilişkisi var ama hate tarafı daha baskın.
Öncelikle Türkçe çevirisi gayet iyiydi bu arada keyif alarak okudum, o yüzden çeviriye bir lafım yok. Ama kitabın dili inanılmaz basit ve aynı ifadeler, sözcükler çok fazla tekrara düşmüş.
Bunu diğer kitabı İngilizce okurken daha çok fark ettim, çok boş ve basit anlatım beni pek açmadı.
-spoiler olabilir-
Yani çok beklediğim tempoda geçmedi, ben kızlar artık zümrelerini gösterir diyordum ama azıcık ucundan gördük gibi bir şey oldu.
Bu nemfler kim, ne istiyorlar, ne işleri var okulda ve kim alıyor bunları içeri?? Bir sürü soru.
Çok şaibeli işler dönüyor ama o kadar merak etmiyorum ki.
Şu varislerin sevimli yüzleri hoşuma gitmiyor değil açıkçası
Bir de fantastik okul temalı olması beni çekiyor ama onun dışında bu seri bir yerde beni bayacak, çok eminim. Hatta şimdiden baydı da araya başka kitaplar sıkıştırıyorum.
İnşallah bu savaştan sağ çıkarsınız ne diyeyim...1000Kitap
Aslında 7.5
Kitabın son 100 sayfasına gelene kadar kitaba 6 vermeyi düşünüyordum ama sonda bazı eleştirdiğim noktalarda taşlar oturmaya başladı. Yine de ondan öncesinde okuma deneyimimi biraz kötü yönde etkileyen şeyleri de unutmamam gerek.
Aelin karakterinden başlamak istiyorum. Gölgeler Kraliçesi’nde Celaena’dan Aelin’a geçiş zaten oldukça keskin olmuştu ama Aelin bu kitapta olduğu kadar şımarık değildi. Hatta bu kitapta Aelin’dan ciddi şekilde soğumaya başlıyordum. En güçlü Aelin, büyüsünü en iyi kullanan Aelin, en iyi planları yapan yine Aelin, en güzel, en çekici yine Aelin… Aelin'ın planları... planı gizle, okura da söyleme sonra dramatik bir şekilde açıkla. Ben açıkçası okurken baya yoruldum. Bana bazı duygular da hissettirdi ama biraz fazlaydı sanki her olayı bu şekilde öğrenmemiz. Sonda okurken bazı yaptıklarından dolayı onu anladım (ama maalesef bir karakteri anlamak ile sevmek aynı şey değil) ama bazı konularda hala sinirim var ona karşı. Bunlar yine yapılırdı ama diğer karakterlerin potansileyi olmasına rağmen bu kadar geriye atılmasına gerek var mıydı? Bu kitapta Aelin’ın etrafında pervane olmasını anlayabileceğim tek karakter Aedion. Geçmişten gelen bağları ve kan yemini yüzünden zaten Aelin’ı kraliçesi olarak görüyordu. Bu yüzden onun davranışlarını bir noktaya kadar anlayabiliyorum.
Ama Dorian mesela… Adamı resmen kuleye koydunuz. İlk üç kitapta ezik bir karakter olduğunu düşündüğümü söylemiştim ki öyleydi de ama şu an aslında ciddi bir potansiyele sahip. Buna rağmen yazar bu potansiyeli kullanmamayı tercih ediyor gibi hissettiriyor. Dorian'a ne garezin var sevgili yazarım? Manon da aynı şekilde. Aelin gibi bir kraliçe karakter olmasına rağmen bir noktada o bile Aelin’ın gölgesinde kalıyor. Oysa Dorian, Manon ve Aelin gibi karakterlerin daha dengeli
Since I genuinely enjoyed reading The Great Gatsby and felt the elements of the American Dream deeply woven between its lines, I wanted my first review to be about this novel. The language is simple yet powerful, which makes the story flow effortlessly and makes it very hard to put the book down. This was a reading experience I truly enjoyed. At times, I felt deeply saddened by Gatsby’s quiet loneliness hidden within his glamorous life, and I was very happy to see his friendship with Nick develop slowly and warmly, almost like a flower blooming.
Even though Daisy’s actions towards the end frustrated me quite a bit, I still found it difficult to hate her. I think she is a very realistic character who reflects the challenges of being a woman in that era. Through Daisy, Fitzgerald quietly but effectively portrays the element of opportunism within the American Dream. At first, Myrtle Wilson seems like the typical character who represents this idea. However, by the end of the novel, Daisy Buchanan, who initially appears innocent and kind, chooses the path that benefits her the most. This shows that she is not simply a passive female character, but rather a dynamic and complex opportunist.
Still, I felt truly sorry for Gatsby and his love. Seeing a man who was willing to risk everything for his dream end up betrayed like this was heartbreaking. The fact that his death was just as quiet and unnoticed as the loneliness he lived with made it even more tragic. Gatsby, who constantly symbolizes ambition and growth, dies in what could be seen as a tragic failure, making his story feel tragically similar to the fate of the American Dream itself. 
The Great Gatsby
The Great Gatsby
"of what material was I made, that I could thus resist so many shocks, which like the turning of the wheel, continually renewed the torture?" Viktor Frankenstein
When I think about this novel, I can't help but empathise with the monster. Guilt is a very provident theme of the story, and the consequences of one choice are severe.
If only Frankenstein loved his creation instead of discarding him away.
The creature had to live on his own, crave things he could never have, teach himself language from peoples conversations, and hide in the dark, afraid that he is not worthy of love and affection. He was an abomination in the eyes of human beings so why should he care for them or spare their lives?
A chain of bad decisions and hate which could have been broken by one small act of love...
I can't imagine the pain Mary Shelly was going through when she wrote it.
I would recommend reading about her life or even watching the 2018 movie about her before reading the book. It gives another depth to the novel
