Yazarın "Yaşamadan Ölmeyeceğim" adlı romanını okuyup çok beğendikten sonra bu kitabına da şans vermek istedim. Kolayca okudum, beni içine çekti fakat diğeri kadar başarılı olduğunu söyleyemeyeceğim maalesef.. Baş karakterle aramda bir bağ kuramadım, düşüncelerinin çok sık dalgalanması bana hiç doğal gelmedi. Ne kadar çekim yasasını, düşüncelerimizin duygularımızın yaratımlarımızla ilişkili olduğunu, pozitif düşüncelerin karşımıza pozitifi çıkarttığını, egonun aslında en büyük düşmanımızın olduğunu, sıkı bir pratikle egomuzun sesini susturabilmeyi öğrenirsek aslında her şeyin çok kolay olduğunu, her an huzurda olabileceğimizi çok doğru bulsam da bazı yerlerde kopukluklar oldu ve sıkıldığımı hissettim. Son sayfalara doğru biraz merak duygum kabardı ve kitabımın sonuna en nihayetinde gelmiş bulunuyorum... Puanım, 7/10.
Mutluluğa ancak huzur yoluyla ulaşabiliriz zira var olan tek gerçek budur. Huzur halinden uzaklaştığımızda korku, algılarımızı çarpıtan pek çok olumsuz duyguya yol açar.