İnsan gençken kendini bir bütüne, insanlığın temel ilkelerine bağlı hissetmez, insan gençken bir sürü şey dener çünkü hayat bir genel prova gibi algılanır, perde gerçekten açıldığında değiştirebilecek bir prova gibi. Ama gün gelir ki perdenin her daim açık olduğu kafasına dank eder. Sahnelen, oyunun kendisidir.
Roland Barthes bir dostuna duygunun silinip gideceğini ancak yasın kalacağını söylemişti. Dostu şöyle cevap verdi: Hayır, duygular geri gelir bekle ve gör. Duygular geri gelir
Annem ve babamla ipleri kopardığım, onları görmek istemediğim için vicdan azapları içerisinde kıvrandığım bir sırada bana bunu hatırlatan Bo Schjerven oldu. Yakında ölecekler, diye ağlıyordum Sen de öleceksin, dedi. Bunu unutmuştum.