Artık gözlerin başkalarının gözüne bakıyor,
Yâr dediğim başkalarına derman oldu,
Onun için şiirler fısıldardım,
Ve ilhamım oydu. Sessizce.
Ama artık şiirlerim onun ismini taşımayacak,
Kalemim kan aksada onu yazmayacak,
Dilim onu anmayacak,
Ve hatıralarımı zindana hapsetcem.
Bir zamanlar dualarımda gizliydi,
şimdi sessizliğimde yankılanıyor adı.
Kalbim hâlâ onun adımlarını duyuyor uzaktan,
ama o yollar artık bana çıkmıyor.
Bir tebessümüne ömür sığdırmıştım,
şimdi o tebessüm bir başkasına ait.
Ben mi unuttum, yoksa içimde mi kaldı bilmiyorum,
ama bildiğim tek şey:
her unutuş, biraz daha yakıyor insanı.
Yine de yazacağım,
ama artık onun için değil.
Küllerinden doğan bir ben için,
yeniden sevmeyi öğrenen kalbim için.
Çünkü bazen en güzel şiirler,
artık yazılmayanlardan doğar.