Donuk ve hiç renksiz
Bir sessizlik oldu dünya,
Neredeyse kopacak kendi içimden
O büyük çığlar gibi...
Ölü bir aydınlık kusuyor eşya
Yaşıyoruz hep birden
Korkunç toparlanışında
İnsanı inkâr eden
Saatlerden birini...
Kolay mı kader uçurumuna atılmak
Durmadan yürüyen kervana katılmak!
Hayır pişman değilim!
Sevmeyi, imkansızlığı, ümidi tadacağım
Şimdiden içinde yaşamanın sevinci var
Tanımadığım insanlarla sohbet bir kahvede...
Haydi artık...Bu acayip eşikten
Size veda edeyim...Maceramı
Bir gün dinlersiniz elbet...
Ben şimdi bir başkasıyım...
Neye yarar hatırlamak,
Neye yarar bu cılız ışıklı bahçelerde
Hatırlamak geçmiş şeyleri,
Bu beyhude akşam bahçesinde
Kapanırken üstümüze böyle
Zaman çemberi