“Kalkıp yanına gitmezdim,”dedi.” Sabaha çıkmayayım diye dua ederdim sadece. Uyandığımı belli etmeden,bütün geceyi huzur içinde geçirmişim gibi yatardım. O, usulca odaya girerdi. Hırsımı ondan çıkardığım , güzel yüzünü kan içinde bıraktığım gecelerin sabahında bile. Ama bir sabah, yine gelmesini , alnımı okşamasını, usulca öpmesini beklerken, çıt diye kapandı kapı. Beni öpmeden gitti. O zaman her şeyin bittiğini anladım. Ateş söndü.”