lyxnmpha
@lyxnmpha
Okuduklarım üzerine düşünmeyi, hissettiklerimi bir yerlere yazmayı seviyorum. Bazen sadece bir alıntı bırakıyorum, bazen içimden geçenleri uzun uzun anlatıyorum. Kimi satırlar bana benziyor, kimi olmak istediğim hâle.
Öğrenci
Istanbul University
İstanbul
6 okur puanı
Mart 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Kadıköy’ün arka sokaklarında tek başıma dolaştığım bir gün, daha önce hiç girmediğim bir sahafta karşıma çıkınca aldım bu kitabı. Okumak için elime aldığımda beni ilk şaşırtan şey, kitabın arasından çıkan bir ilaç kupürü oldu. Bu, daha önce belli bir dönem kullandığım ve pek kimsede olmayan bir ilaçtı; önceki okuru tarafından ayraç olarak kullanılmıştı. Belki basit bir detay ama bu durum kitapla aramdaki o ilk bağı kurdu.
Okudukça içinde kayboldum çünkü benden o kadar çok tesadüfi iz taşıyordu ki... Öncelikle olayların İstanbul Üniversitesi’nde geçmesi, sanki gün içinde gördüğüm birinin bu kitabı yazmış olduğu hissini uyandırdı. Şu an okulda arşivlerle ilgili bir yerde çalışıyorum ve kitapta da arşivlerin önemli bir yeri var. Sonra Paul Valéry... Yıllardır hayatımın her alanında şiirinden bir satırı kullandığım Fransız şair. Hayatımın çok zor zamanlarında yanımda olan o "Serenad" bestesi... Ve beni şu anki ben yapan, kişiliğimin büyük bir kısmını oluşturan çok değerli tarih öğretmenime olan benzerliğiyle beni şaşkına çeviren Maximilian Wagner...
Daha birçok benden parça taşıyan şey, birer ip gibi birleşti ve aramızda kopması imkansız derin bir ahenk oluşturdu. Bu kitap benim için sadece bir roman değil, sanki benden bir parçanın sayfaya dökülmüş haliydi. 
Zülfü Livaneli 
Serenad
Zülfü Livaneli Serenad
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
O kadar güzeldi ki... Gerçekten isminin hakkını veren bir kitap olduğunu düşünüyorum. Okurken hep düşündüm: “Acaba bunu ben yaşasam ne yapardım?”
Tabii ki öyle bir durumun içine düşmeden kimse bu soruyu içtenlikle cevaplayamaz. Fakat şundan eminim ki, kesinlikle Fugui kadar güçlü olamazdım.
Aslında kitabın ilk yarısında Fugui’ye karşı çok öfkeliydim. Ailesine karşı sorumsuzluğu, karısına olan saygısızlığı, çocuklarına karşı ilgisiz ve bencil tavırları beni öyle sinirlendiriyordu ki, bazı anlarda içimden “Lütfen bu yaptıklarının cezasını çeksin” diye geçirdim.
Sanırım bir okur olarak isteğim yerine getirildi. Çünkü Fugui yaşamak zorunda kaldı. Ki böyle bir hayatı sürdürmek, bana göre bir insanın alabileceği en büyük cezaydı.
Youqing öldüğünde gözyaşlarımı tutamadım... Ve böylece bu kitap, Şeker Portakalı’ndan sonra beni ağlatan ikinci kitap oldu.
Çocukların acı çekmesine dayanamıyorum. Büyük karakterlerin başına bir şey geldiğinde açıkçası o kadar etkilenmiyorum. Çünkü, ne kadar iyi biri olursa olsun, “Hiç değilse bu dünyada bir süre yaşadı” diyerek kendimi avutabiliyorum.
Ama konu çocuklar olunca... Kalbim dayanmıyor. Gözümün önüne o hayattan kopan küçücük bedenler geliyor. Kitap karakteri bile olsalar, kalbimi bir sızı kaplıyor. Çünkü yaşadığımız dünya, okuduğumuz kitaplardan tamamen bağımsız değil. Ve okuduklarımızdan çok da farklı olmayan hayatlar yaşayan yüzlerce, binlerce çocuk var.
Uzun lafın kısası, hayatına farklı açılardan bakmak ve elindekilere şükretmek için bir sebep arayanlara naçizane tavsiyemdir bu kitap.
