Birilerini sevindirmenin ve bundan sevinç duymanın ne kadar kolay olduğunu hissediyordum: İnsanın kendini açması yeterliydi, insandan insana canlı bir akış başlıyordu hemen, yükseklerden derinlere iniyor, derinlerden tekrar sonsuzluğa yükseliyordu.
Muhtemelen ikimizin de bir şey bildiği yok. Lakin o bilmediği halde bildiğini zannediyor, bense bilmediğim gibi bildiğimi de düşünmüyorum. Bu durumda ben ondan muhtemelen biraz daha bilgeyim. Çünkü bilmediklerimi bildiğimi sanmıyorum.