Utancın Gölgesinde İnsan OlmakDuygu ve Düşünce
Önüne geçemediğim bir öfke, ardından gelen bir sorgulama… Utanç, okuması kolay ama etkisi uzun süren bir romandı. Karakterlerle bağ kurmak kolay değil; hatta bazı kararlarını anlamakta ve kabul etmekte zorlandım. Ancak belki de kitabın gücü tam da burada yatıyor. İnsan doğasının kusurlarını, utancı, suçluluğu ve değişen hayatlar karşısındaki çaresizliği yalın ama çarpıcı bir dille anlatıyor. Bittiğinde aklımda kesin yargılardan çok sorular kaldı. Bazı kitaplar keyif verir, bazıları iz bırakır. Utanç, rahatsız eden ama düşündüren ve bende iz bırakan kitaplardan biri oldu.️️️️️/5 
Utanç
Utanç
İÇİMDEKİ MÜZİK
İçimdeki Müzik’i okurken en çok beni etkileyen şey, insanların birini dışarıdan gördükleriyle değerlendirmeleriydi. Melody konuşamıyor diye birçok kişi onun düşünemediğini sandı. Oysa içinde kimsenin duyamadığı kocaman bir dünya vardı. Bu kitap bana, bir insanın sesi çıkmasa da duygularının, hayallerinin ve zekasının var olduğunu hatırlattı. Bazen en güçlü sesler kulakla değil, kalple duyuluyor.
Kitap bittikten sonra Melody aklımdan hemen çıkmadı, ara ara onu düşünüp durdum.
Kitaptan bir alıntıda eklemek isterim beni çok etkileyen bir cümleydi..
“Sessizlik nasıl bu kadar gürültülü olabilirdi?”
Reklam
Aslında insanlar ne kadar ön yargılıymış böyle özel kişilere onu anladım. Bu kitabı okurken empati yeteneğiniz biraz daha gelişiyor ve farkındalık oluşturuyor kitap. Burdan sonra asla aynı gözle bakmayacağıma eminim. Dışarıdan baktığında ne hissedebilir , ne düşünebilir ki diyorsunuz ama aslında özel kişilerin içinde apayrı bir dünya var. Fiziksel olarak herkes aynı olmayabilir, aynı şartlarda ve aynı becerilerle yaşamayabilir ama herkesin duygusu, düşünceleri ortak. Herkesin bir kalbi ve hisleri var . Herkesin unuttuğu bir şey var. Hepimiz insanız ve bir bireyiz. Bu dünyada farklılıklarımızla bir'iz.
•Bazı kitaplar vardır, daha ilk sayfalardan itibaren seni kendi atmosferinin içine çeker ve bir süre sonra sadece okumaz, yaşamaya başlarsın… Köprü Kralı benim için tam olarak böyle bir kitaptı. Sayfaları çevirdikçe gerçek dünyadan uzaklaşıp tamamen o karmaşık, yoğun ve duyguların sürekli birbirine karıştığı atmosferin içinde buldum kendimi. Bir noktadan sonra kitabı okumuyordum resmen kitabın içinde yaşıyordum.
•Son zamanlarda içine en çok kapıldığım kitaplardan biri olmasının yanında, bu kitap aynı zamanda M. Akyüz’ün kalemiyle tanıştığım ilk kitaptı. Ve dürüst olmak gerekirse böyle etkilenmeyi hiç beklemiyordum. Yazarın anlatımı o kadar akıcıydı ki sayfalar su gibi aktı. Ama sadece akıcılığı değil, karakterlerin hislerini okuyucuya geçirme şekli de aşırı güçlüydü. Bazı sahnelerde gerildim, bazı sahnelerde duygusal olarak tamamen çöktüm, bazı yerlerde ise karakterlerin yaşadığı karmaşayı birebir hissettim.
•Pars Tuna gerçekten unutulacak bir karakter değil. Dışarıdan bakıldığında sert, mesafeli ve herkesin korkup geri çekileceği biri gibi duruyor ama satırlar ilerledikçe onun içindeki kırılmış tarafları görmek beni ona daha da bağladı. Özellikle sevdiği insanlara karşı gösterdiği korumacı tavır, her şeyi kendi içinde yaşamaya çalışması ve duygularını bastırma şekli karakteri çok gerçek hissettirdi bana. Onu okurken bazen aşırı sinirlendim, bazen “neden böylesin?” diye söylendim ama aynı zamanda hissettiği ve hissettirdiği şeyleri de görmezden gelemedim, napalım seviyoruz.
•Miray ise hikâyenin duygusal tarafını inanılmaz güzel taşıyordu. Güçlü durmaya çalışırken içten içe yıpranan kadın karakterleri okumayı zaten çok seviyorum ama Miray’ın yaşadığı duygular bana gerçekten geçti. Özellikle bazı sahnelerde hissettiği çaresizlik, kırgınlık ve buna rağmen dimdik
“Bazen mutluluğu çok uzaklarda arıyoruz; oysa beynimizin çalışma şeklini anlamak, kendimizi anlamanın en kısa yollarından biri.”
Bilimi günlük hayatla buluşturan, düşündürürken gülümseten bir kitap. Dopaminin hayatımızdaki görünmez etkilerini samimi bir dille anlatırken, insanın kendi alışkanlıklarına da farklı bir gözle bakmasını sağlıyor.
Puan vermedi·104 syf.·
2026 25. kitabı
Kitabı sakın okumayın ismine aldanıp, ismiyle alakası bile yok. Bitsin diye hızlı okudum.
Sürekli aynı satırlar var ve hiç esrarengiz değildi.
Ormanda gizemli olaylar varmış da halt etmiş kitap, ben ne okudum böyle dedim neyse ki bitti de kurtuldum
Reklam
Reklam