Bazı vakitler üzerime öyle bir kasvet çöküyor ki... Gerçek bir hayatımın olması bana imkânsızmış gibi gelmeye başlıyor; çünkü bir hayat sürdürmek için ihtiyaç duyduğum tüm duyarlılığı, tüm içgüdüleri yitirmişim gibi görünüyor.
Yarın yine aynı olacak. Mutluluk asla gelmeyecek. Bunu biliyorum. Ama bir gün mutlaka gelecek, yarın sabah gelecek diye inanarak uyumak daha iyi değil mi?
İntihar ettikten sonra insanlar, "Ah biraz daha yaşasaydı anlayacaktı." diye üzüntülerini dile getirseler de olmuyor, keşke mevzubahis kişinin yerine kendilerini koysalar.