“İnsan noksandır” diyor eskiler. Eksiktir, yarımdır hatta hamdır. Lakin kendini tam zanneder, tamam oldum der, hata eder. Herkesi anlıyorum, kim ve neden diye sormuyorum ama şunu da aklımdan bir an olsun çıkarmıyorum. Bizler, biz gibiler yani ki dünyanın bunca rengine boyanmamak için direnen, zulmün karşısına dikilen, umut olmak için yetiştirilen bizler… Ya da en azından iddiası bu olan bizler nasıl düşüyoruz bu gayya kuyusuna? Ya tam inanmıyoruz ya da inanmanın sırrını kavrayamıyoruz.