Onların hali Dorian’dan iyiydi. Dorian düşüncelerinin zindanında hapisti…Kimsenin onu tanımadığı bir yerde olmak istiyordu. Kendinden kaçmak istiyordu.
Büyük umutla başladığım ama çok ayak sürüyerek okuduğum bir kitap oldu maalesef. Toplumsal ahlak kurallarının bireyin özgürce yaşamasının önünde nasıl bir engel olduğu güzel açıklanmış. Eminim ki Charlotte da bu hayatı yaşamak istememişti fakat bağlılıkları onu buna mecbur kıldı. Werther’a gelecek olursak karşılıksız duyduğu aşkın büyüklüğü çok saygı duyulasıca ama bu denli umutsuz ve melankolik olması içimi kararttı. Okuma hevesimi de kırdı. Acısını kalbimde hissedebildiğimi finale gelince fark ettim. Beklenilen bir son olsa da bu kadar üzülebileceğimi düşünmemiştim.