Atmacanın A'sı
Öyle derinden etkileyen bir kitap değildi.. Okurken odaklanılması zor olan kitaplardan çünkü konu ordan oraya savruluyor sürekli aklım başka yönlere giderken kitaba odaklanmak için kendimi cok zorladım ve sonunda bitti .. açıkçası kitap beni çok yordu..
Douglas'ın hikayesi
Aslında gayet akıcı bir kitaptı. Ben uzun otobüs yolculuğumda tamamını tek oturuşta okuduğum için bana film gibi geldi, bu yüzden son noktalardaki geçmişin anlatıldığı kısım bağlanamamış gibi oldu. Hatta
Spoiler
Bana kalırsa douglas'ın aslında dedektif çıkmasının anlatıldığı o bölümde şunu hissettim ya , adam 50-60 sayfa boyunca çetenin neler yaptığını hatta adamın girdiği işleri anlatıyo falan sevdiği kadını anlatıyo anasını satayım son kısımda adam dedektif çıkıyor bakıyoruz herkesi oyuna ketenpereye getirmiş son 10-15 sayfada anlatıyor. Aga o zaman ben ne anladım ya, ki bu dedektifin girdiği çetenin tam olarak ne işe yaradığını da anlamadım ki usta. Elemanlar kasabayı mesken tutmuş 01 deki elemanlardan bi farkı yok ki. Polisler rüşvetle çalışıyo adamlar çete kurmasa birileri kuracak yani. Hadi anladım , bunları tutuklatman lazım bilader ama hani hiç mi vicdanın üzülmedi ya aq bunu hissettiremedin bana hiç birleşemedim o douglas ile , hatta o flashback yüzünden sherlock holmes ve waston ile de tam benimseyemedim ki. Macdonald var anasını satayim eleman benim gozumde hala mcdonald 2li burger menusu olarak kaldi onun yanindaki adam vardi adi neydi white mason mu o eleman da bombos sadece tostcu yakup un tiknaz ve pipo kullanan tipiymis gibi hissettim.
bak kitap harbi aktı güzeldi kötü demiyorum. Ama, ama, ama bu kitap daha iyi olurdu, daha akıcı olurdu. Olay örgüsü güzel, sağlam bir iş var. Ama neden ben 100 sayfa boyunca baska bi hikayeyi sonraki bi 50-60 sayfa da baska bi hikayeyi okudum amk. Ulan Doyle var ya hem beni sinir ettin ters köşe yaptin hem de meraklandirdin devam edecem bu sherlock holmes'a hepsini okuyacam bekle sen...
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Beyaz Zambaklar Ülkesinde
Kendi kültürleri, halk kahramanları ve bağımsızlıkları olmayan Finler nasıl oldu da dünyanın en iyi eğitim sistemini kurdu?
Tüm cevapları Grigori Petrov un 1900 lerin başında yaşadığı Finlandiya gözlemlerini içeren bu kitapta alıyoruz.
Kitap; halk mı kahramanlarını doğurur? Yoksa kahramanlar mı halka kurtarıcı olarak gelir? Sorularıyla başlıyor
Finler 1917 Rus devrimine kadar hiçbir zaman bağımsız bir devlet olmadı. İsveç yönetimi altında, halkı hor görülmüş, ikinci sınıf insan muamelesi görmüş ve fakir bırakılmıştı. Fin halkı, cahil, kaba, alkole düşkün, temel yaşamsal haklara sahip olmayan (yiyecek, içecek, barınma, temizlik vb), dinin inançlarından uzaklaşmış, ateistliğe geçiş yapmış bir halk olarak tanımlanıyor. Halkın 4/3 ü böyleyken geri kalan kısım, halkın sabırlı olmasını, talepkar olmamasını ve cahil olmasını sömürerek güzel ve tambel bir hayat yaşıyordu. Yani ne halk durumunu düzeltmek için adım atıyordu ne de üst kesim halkı refaha ulaştırmaya çalışıyordu.
Fin aydınları başta Snellman (Fin halk kültürünün mimarı) olmak üzere çok sistemli hareket edip, sorunun en temeline inip, çözmeye ordan başlıyorlar.
Kitapta adı geçen aydınlar;
Snellman;
- En ücra köylere bile elektrik götürmekle işe başladı
- Halktaki cehaleti yok etmek için öğretmenleri harekete geçmeye çağırdı. “Halkı unutmayın. Hepiniz halkın arasından çıktınız.Peki hangisini tercih ediyorsunuz? Eğitimsiz kardeşlerinizden kaçmayı mı, yoksa insanların yaşamlarını daha iyi hale getirmeye mi?
- Klise ve din adamlarına insanların neden dinden uzaklaştığını, kiliseden soğuduğunu anlattı. ”Din bir insanın dünyayla, insanlarla, tarladaki her bir bitkiyle kurduğu bağın tezahürüdür. Bu bağlar yok olursa ne devlet, ne toplum, ne insan ayakta kalabilir.
- Devlet memurları
Yirmi beşin üzerinde dile çevrilen ve aylarca New York Times Bestseller zirvesinde yer alan bu kitap kuşlara bakış açınızı değiştirecek. 2026 Ocak ayında @domingo_yayinevi nden çıkmış bu eser, @kivancguney çevirisiyle yılın en güzel okuma sürecini size yaşatacak. Belgesel tadında sıkılmadan okuyacaksınız.
Türü: Otobiyografik anı, doğa yazını olan modern klasik bir kitap.
Konu:
Helen babasının ani ölümüyle sarsılır. Babası ile çocukluk anılarını düşünür ve çocukken en çok sevdikleri kuş gözlemleme ve yırtıcı kuş eğitimi hakkında doğada birlikte geçirdikleri zamanlar aklına gelir. Akademisyen olan Helen bu süreçte işini bırakır. Babasının gidişinin acısını unutmak için bir yırtıcı atmaca kuşu alarak onu eğitmeye başlar. Vahşi doğada atmacası Mabel ile doğanın iyileştirici gücüne sığınır. Helen bu kitapta kendine yol gösterici olarak seçtiği yazar T.H.White Çakır kuşu kitabından eğiticilik hakkında örnekler veriyor. Çakır kuşu eğitmeni White’ın bir çeşit biyografisi olarak düşünebiliriz. Atmacasını eğitirken bütün zorlukları yaşıyor. Sabırla, emek ve zamanını Mabel’i ehlileştirmek için harcıyor. Güçlü bir karakter olan Helen atmacasını eğitirken kendi öfkesini, kırılganlığını da eğitiyor.
Alıntılar:
*Ölüm benim son başarısızlığım olacak.
*Benim için kuş parıltılı, canlı, dünyadaki yeri sorgulanmayacak bir şeydi. Her bir zerresi yaşam kaynıyor, uzaktan çevresinde kıvrılarak yükselen ve etrafındaki her şeyi hafif bulanıklaştıran, bedeninin keskin detaylar içinde görünmesini sağlayan tüy tüy bir buhar görebiliyordunuz sanki.
*Atmaca acılarımı dağlayan bir ateşti. Onda pişmanlık ve yas olamazdı. Geçmiş ve gelecek yoktu. Yalnızca anda yaşıyordu ve benim de sığındığım şey buydu. Onun çizgili kanatlarının üzerinde ölümden kaçıyordum. Ama ölüm denen bilmeceye kuşun da dahil
Acı ile baş etme , bir canlı ile bağ kurma üzerine.1000k
Kurgu dışı bu romanda yazar helen in kendi hayat hikayesinden bir dönemi okuyoruz. Babasının ölümü ile baş ederken atmacayı eğiterek hayata tutunmaya çalışan bir genç kadının hayatından bir kesit. Aslında derin ve de hüzünlü . Başlangıçta doğası farklı olan iki canlının birbirini anlaması tanıması çok güzeldi ancak ehlileştirme süreçleri av süreçleri bir yere varmıyor gibi de geldi çoğu zaman. Sonunu merak etmeme rağmen akıcı gitmedi . Sonunda da üzüldüm ama çarpmadı açıkçası.
Mustafa Kemal Atatürkümüzün de okumamızı tavsiye ettiği bu kitapta yazar Petrov, Finlandiya'nın geçtiği süreçlerden ve Snellman, Jarvinen, Gulbe, Okunen, Rahip MacDonald gibi isimlerin yüksek çabaları ile Finlandiya halkının eğitimi, kültürünün çeşitlendirilmesi, insanların ayyaş varlıklardan toplumları için ne denli önemli bireyler haline gelebileceğini ilmek ilmek anlatmış ve 126 sayfa içerisinde kişinin vizyon ve misyon sahibi bir birey olup kendi toplum ve kültürüne de mimarlık edebileceğini göstermiştir. Özellikle son sayfalarda bulunan iyi ve kötü ruhun karşılaştırması da misyonların gerçekleştirilme yolunda karşımıza çıkacak durumlardan bizi haberdar ederken yapılacak şeyin de ne olduğunu açıkça gösteriyor: Yılmamak, ne olursa olsun yılmamak...