Betül
@magegta
Şu anda okuduğu kitap
Aynada bize bakan suretimizin, herhangi birinin suretinden çok daha farklı bir çekiciliği ve enerjisi vardır. Biraz utanarak ama heyecanla ve yoğun bir ilgiyle bu görüntüye adeta kapılırız. Birinin size fotoğrafınızı gösterdiği ya da kendinizi bir videoda izlediğiniz en son zamanı hatırlıyor musunuz? O anda aniden gelen duygularınızın yükseldiğini ve başkalarının nasıl göründüğünüzle ilgili derin bir merakı kapıldığını hissetmediniz mi?
Belki de hayatta fark ettiğim en önemli şey: Elimden geldiğince, her şekilde ve biçimde hazırlıklı olursan daha iyi bir yaşam için önüne çıkan fırsatları değerlendirebilirsin. Hazırlıklı olmadan, hiçbir şey yapamazsın...
"Tıpkı meşe ağacında gelişen bir palamut gibi ... " Ne kadar özgürleştirici ve aydınlatıcı bir imge! Çalışmalarımda bana yeni bir bakış açısı kazandırarak psikoterapiye yaklaşımımı sonsuza dek değiştirdi; benim görevim hastanın yolunu tıkayan engelleri kaldırmaktı. Bütün işi ben yapmak zorunda değildim; gelişme arzusu, merak, irade, hayat coşkusu, ilgi, sadakat ya da bizi tamamen insan yapan sayısız özellik konusunda hastayı teşvik etmek zorunda değildim. Hayır, benim yapmam gereken şey engelleri bulup ortadan kaldırmaktı. Gerisi hastanın içindeki kendini gerçekleştirme güçleriyle körüklenerek kendiliğinden gelecekti.
Genç bir psikoterapi öğrencisi olarak yolumu bulmaya çalışırken okuduğum en yararlı kitap Karen Horney'nin Nevrozlar ve İnsan Gelişimi adlı kitabıydı. Ve kitaptaki en yararlı tek kavram, insanoğlunun içinde kendini gerçekleştirmeye yönelik doğal bir eğilimin bulunduğu şeklindeydi. Karen Horney eğer engeller kaldırılırsa bireyin tıpkı meşe ağacında gelişen bir palamut gibi olgun, tamamen kendini geliştirmiş bir hale geleceğine inanıyordu.
Hayat bizi psikolojik açıdan yıkan veya güçlendiren pek çok deneyim ile yüzleştiriyor.