Bazı kitaplar vardır, okurken sadece bir hikâyeye tanıklık etmezsiniz; karakterlerin acısını, özlemini ve çaresizliğini iliklerinize kadar hissedersiniz. Hamnet benim için tam olarak böyle bir
Hamnet bittiğinde uzun süre elimde kapalı halde tuttuğum kitaplardan biri oldu. Çünkü bu roman yalnızca anlatılmıyor; insanın içine işliyor. Maggie O’Farrell, birkaç yüzyıl öncesine ait bir hikâyeyi
Hamnet okurken beni en çok etkileyen şey, aile bağlarının bu kadar derin ama sakin bir şekilde anlatılması oldu. Kitap, bir çocuğun kaybının bir aile üzerinde bıraktığı etkiyi anlatıyor ama bunu
"Bu sabah benim için yaprağın üstündeki yağmur damlasıydın Hamnet..."
Hamnet bitti ama içimdeki o yoğun, o dopdolu duygu seli hâlâ dinmedi. Maggie O’Farrell o kadar büyüleyici bir dil