Ben artık kim olduğumu pek bilmiyorum, hayatta nerede olduğumu bilmiyorum, yaşımı bilmiyorum. Hep otuz yaşında olduğumu zannediyorum ve her şeyle alay ediyorum. Kocaman bir oyunun içine demirlenmişim gibi geliyor, ciddi değilim, hiçbir şeyi ciddiye almıyorum. Aptalca şeyler yapmaya ve yazmaya devam ediyorum. Yolum çıkmaz sokakta bitiyor, hayatım çıkmaz sokakta son buluyor.
Küçük yerlerde küçük hayatlar yaşanıyor. Ve bazı insanlar bunda bir sakınca görmüyor. Ayaklarını yere bastıklarını bilmeyi seviyorlar. Ama sadece başka insanların adımlarını takip edersen, kendi yolunu çizemezsin. Bir iz bırakamazsın.
Hiçbir şehir hikayesi yoktur ki sonunda bir vahşet hikayesine dönüşmesin. Hiçbir vahşet hikayesi de yoktur ki sonunda birileri tarafından kahramanlık hikayesi olarak anlatılmasın.